«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΘΑ ΣΧΕΤΙΣΘΟΥΜΕ Ἤ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΟΥΜΕ;

ΘΑ  ΣΧΕΤΙΣΘΟΥΜΕ

Ἤ  ΘΑ  ΤΟΥΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΟΥΜΕ;

Κάθε χρόνο κατά τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα συρρέουν στήν Ἐκκλησία πολλοί ἄνθρωποι, κυρίως γιά νά Κοινωνήσουν –εἶναι βλέπετε ἑλληνικό ἔθιμο ἡ Θεία Κοινωνία ὅπως τά τσουρέκια καί τά κουλουράκια!– οἱ ὁποῖοι ὅμως κατά τόν ὑπόλοιπο χρόνο δέν δίνουν τόση σημασία οὔτε στόν ἐκκλησιασμό οὔτε ἐνδιαφέρονται γιά τό Μυστήριο τῆς Θείας Μεταλήψεως.

Ἰδίως στούς σχολικούς ἐκκλησιασμούς πού πραγματοποιοῦνται τίς μέρες αὐτές, τά παιδιά χωρίς καμία προετοιμασία, χωρίς καμία συστολή καί μέ ἀνύπαρκτο σεβασμό μπαίνουν στήν ἐκκλησία ὅπως νά ’ναι, μαζί μέ τούς δασκάλους τους γιά νά παρακολουθήσουν τήν Θεία Λειτουργία. Τό χειρότερο ὅμως εἶναι ὅτι παιδιά πού  δέν ἔχουν προετοιμαστεῖ μέ νηστεία –ἤ ἀκόμα χειρότερα ἔχοντας φάει πρωϊνό– προτρέπονται ἀπό τούς δασκάλους ἀλλά καί ἀπό τούς ἱερεῖς σέ κάποιες ἐνορίες, νά Κοινωνήσουν. «Δέν πειράζει» λένε! «παιδιά εἶστε, τί ἁμαρτίες ἔχετε κάνει;»!

Ὅταν, λοιπόν, ἐμεῖς οἱ μεγάλοι δέν ἔχουμε φόβο Θεοῦ, δέν δείχνουμε στοιχειώδη σεβασμό στήν Ἐκκλησία, δέν ὑπολογίζουμε κανόνες καί ὁδηγίες, πῶς περιμένουμε τά παιδιά μας νά μάθουν σεβασμό; Ἀντί γιά σεβασμό,  μαθαίνουμε στά παιδιά ὅτι δέν χρειάζεται νά κάνουν καμία θυσία γιά τό Θεό, ὅτι δέν εἶναι ἀνάγκη νά ἀκολουθοῦν τούς κανόνες πού ὅρισε ἡ
Ἐκκλησία. Ἔτσι, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι παρουσιαζόμαστε τἄχα πιό μεγαλόψυχοι, ἐνῶ στήν οὐσία διαστρέφουμε τά παιδιά μας καί τα διδάσκουμε νά μήν προσφέρουν τίποτε στό Θεό ἀλλά μόνο νά περι­μένουν νά λάβουν! Καί αὐτό πού κάνουν στό Θεό, τό ἐπαναλαμβάνουν σέ ὅλες τῆς ἀνθρώπινες σχέσεις τους.

Βλέπει κανείς, ἰδίως τήν Μεγάλη Πέμπτη, πολλούς ἀνθρώπους μέ φόρμες, μέ ἀθλητικά παπούτσια, ἀπεριποίητους καί ἀπροετοίμαστους νά πλησιάζουν στήν Θεία Κοινωνία καί ἀναρωτιέται: οὔτε τό καλό μας ἔνδυμα δέν χαλαλίζουμε γιά τήν Ἐκκλησία; Οὔτε δέκα λεπτά δέν ἀφιερώνουμε γιά νά εὐπρεπιστοῦμε πρίν πάμε στήν Ἐκκλησία;  Ξεκινᾶμε νά πᾶμε στήν δουλειά μας ἤ στό γήπεδο γιά νά γυμναστοῦμε μέ τή φόρμα καί τά πρόχειρα ροῦχα μας ἀλλά, μιᾶς καί εἶναι Μεγάλη Πέμπτη, ἄς περάσουμε καί ἀπό τήν Ἐκκλησία νά “κοινωνήσουμε” λιγάκι! Ἔτσι γιά τό καλό. Γιά νά βγάλουμε τό «χρυσό δοντάκι» ὅπως λέμε στά παιδιά!

Αὐτή εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στό Θεό. Ποιά λοιπόν νά εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στόν ἄνθρωπο; Προσπαθοῦμε νά μάθουμε στά παιδιά τόν σεβασμό τοῦ ἑνός πρός τόν ἄλλο. Καί ἐμεῖς πρῶτοι οἱ γονεῖς δέν δείχνουμε στοιχειώδη σεβασμό πρός τά παιδιά. Τούς λέμε νά σέβονται τούς συμμαθητές τους καί νά προσπαθοῦν νά τά βροῦν μεταξύ τους σέ κάθε τσακωμό μέ ἀγάπη, ἐνῶ ἐμεῖς τούς διδάσκουμε στήν πράξη ὅτι ὁ ἑαυτός μας μετράει πάνω ἀπό ὅλα! Δέν ἐνδιαφερόμαστε νά προσφέρουμε στόν Θεό πού εἶναι ὁ Προσφερόμενος καί Διαδιδόμενος. Πόσο μᾶλλον στούς ἀνθρώπους. Δέν ἔχουν σημασία γιά μᾶς παρά μόνον γιά νά μᾶς προσφέρουν καί νά μᾶς ὑπηρετοῦν.

Προσφέρουμε στά παιδιά μας γιά νά μᾶς ἀνταποδώσουν κάποτε τήν εὐεργεσία. Προσφέρουμε στούς φίλους γιά νά μᾶς προσφέρουν κι αὐτοί. Προσφέρουμε στούς γονεῖς γιά νά μᾶς ἀνταποδώσουν. Δέν προσφέρουμε ὅμως στούς ἄλλους γιά νά εἰσπράξουμε ἐμεῖς ἀπό τήν προσφορά μας! Ἐκεῖ εἶναι ἡ μεγάλη ἀξία! Νά μπορῶ νά δίνω γιά νά εἰσπράξω μέσα ἀπό αὐτήν τήν προσφορά μου καί ὄχι μέσα ἀπό τήν ἀνταπόδοση τοῦ ἄλλου. Πόσα θά εἴχαμε ἀποκομίσει ἄν προσεγγίζαμε τούς ἀνθρώπους ὄχι γιά νά εἰσπράξουμε ἀπό αὐτούς ἀλλά γιά νά τούς γνωρίσουμε σέ βάθος καί νά ἐκτιμήσουμε ὅτι ἡ ζωή μας ἔχει ἀξία ὅταν ἔχουμε δίπλα μας ἀνθρώπους πού ἀξίζουν.

Ἐμεῖς προσεγγίζουμε τούς ἀνθρώπους πού μᾶς ἐνδιαφέρουν –συνήθως ἀνάλογα μέ τήν κοινωνική τους θέση– γιά νά ἀποσπάσουμε ἀπό αὐτούς ὅ,τι μᾶς φαίνεται ἀξιόλογο, νά τό υἱοθετήσουμε αἰσθανόμενοι ὅτι ἀποκτήσαμε κι ἐμεῖς ἀπό τήν ἀξία τους. Πάλι δηλαδή γιά τόν ἑαυτό μας ἐνδιαφερόμαστε. Πῶς ἐμεῖς θά ἐκμεταλλευτοῦμε τούς ἄλλους γιά νά ἀναδειχθοῦμε. Δέν μᾶς ἐνδιαφέρει κατά βάθος ὁ ἄλλος ἄνθρωπος. Δέν μποροῦμε νά αἰσθανθοῦμε οὔτε κατ’ ἐλάχιστο ἀγάπη. Γι’ αὐτό καί μονίμως διαμαρτυρόμαστε ὅτι οἱ ἄλλοι δέν μᾶς ἀγαποῦν. Ὅποιος ξέρει νά ἀγαπάει ξέρει καί νά νοιώθει τήν ἀγάπη. Ἐμεῖς ὅμως δέν ξέρουμε νά ἀγαπᾶμε. Καί αὐτό περνάει στά παιδιά μας. Δέν μαθαίνουν τά παιδιά νά ἀγαποῦν γιατί δέν τούς τό διδάξαμε ποτέ. Μπορεῖ νά τά ἀγκαλιάζουμε καί νά τά φιλᾶμε ὅλη μέρα ἀλλά αὐτή ἡ ἐκδήλωση τό δικό μας συναίσθημα ἱκανοποιεῖ. Δέν εἶναι ἔνδειξη ἐνδιαφέροντος καί ἀγάπης!

Ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἔλλειψη τῆς ἀνάγκης γιά σχέση μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Ἐνῶ ὅλοι λέμε ὅτι δέν θέλουμε νά εἴμαστε μόνοι, ὅτι θέλουμε ἀνθρώπους, ὅτι μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ σχέση, στήν οὐσία δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ σχέση γιά τή σχέση ἀλλά τό νά περνᾶμε ἐμεῖς καλά. Ἡ
Ἐκκλη­σία μας ὅμως κατά τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα, μᾶς δίδαξε ποιά εἶναι ἡ σχέση: τό νά προσφέρουμε τόν ἑαυτό μας γιά τούς ἄλλους χωρίς νά περιμένουμε ἀνταπόδοση. Ὁ Χριστός ἀκόμα κι ὅταν τόν σταυρώναμε προσευχόταν γιά μᾶς καί μᾶς δικαιολογοῦσε λέγοντας ὅτι δέν ξέρουμε τί κάνουμε. Ἐμεῖς ἀντίθετα καί καλό νά μᾶς προσφέρει ὁ ἄλλος ἄνθρωπος τόν κοιτάζουμε μέ καχυποψία καί ψάχνουμε νά βροῦμε τί περιμένει ἀπό μᾶς.

Εἶναι μεγάλη παρηγοριά νά μπορέσουμε νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ χαρά τήν ὁποία τόσο πολύ λαχταρᾶμε κάθε μέρα, βρίσκεται στό χέρι μας. Ἡ χαρά εἶναι στήν προσφορά καί ὄχι σέ αὐτά πού περιμένουμε ἀπό τούς ἄλλους νά μᾶς δώσουν. Δέν χρειαζόμαστε τούς ἄλλους γιά νά γίνουμε χα­ρούμενοι ἄνθρωποι, χρειαζόμαστε μόνο τόν ἑαυτό μας!

Χρειάζεται νά μάθου­με νά ἐνδιαφερόμαστε γιά τούς γύρω μας. Καί σέ αὐτήν τήν προσφορά ἰσχύ­ουν οἱ κανόνες τῆς πολιτικῆς οἰκονομίας, ὅπου ἡ προσφορά εἶναι σέ συνάρτηση μέ τήν ζήτηση. Ἡ δική μας προσφορά, ὅμως, θά πρέπει νά καθοδηγεῖται ἀπό τή δική μας ζήτηση. Ὅσο μεγαλύτερη ζή­τηση αἰσθανόμαστε γιά ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον ἀπό τούς ἄλλους, τόσο θά πρέπει νά αὐξάνουμε τήν προσφορά μας. Καί μόνο ἔτσι ἡ δική μας προσφορά θά καλύπτει καί τήν δική μας ζήτηση!

Μαρίνα Διαμαντῆ

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 107 

Μάϊος 2011