«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - Η ΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ

Ὁ ποιητής µας Ἄγγελος Σικελιανός στό «Διεθνές Συνέδριο γιά µιά Παγκόσµια Ὁµοσπονδιακή Ὀργάνωση», τό 1947 στό Μοντραί τῆς Ἑλβετίας, εἶπε: «...Σᾶς προτείνω σήµερα ὡς διεθνῆ γλῶσσα τῆς Ὁµοσπονδίας τήν Νεοελληνική, πού εἶναι ἡ ἀληθινή θυγατέρα καί ἡ νόµιµη κληρονόµος τῆς ἀρχαίας, ἀπό τήν ὁποίαν ὅλοι οἱ πολιτισµένοι λαοί ἄντλησαν, ὡς ἀπό πηγή τῶν πηγῶν, τό ἀληθινό νόηµα τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισµοῦ στό σύνολό του».

Τό ἄρθρο πού ἀκολουθεῖ ἔχει σκοπό νά µᾶς θυµίση πώς αὐτό πού εὐθύνεται γιά τό κατάντηµα τῆς Πατρίδος µας δέν εἶναι µόνο τά οἰκονοµικά ἀλλά τό ὅτι ἐγκαταλείψαµε τούς πνευµατικούς θησαυρούς τοῦ Γένους µας.

Η  ΣΟΦΙΑ  ΤΩΝ  ΠΡΟΓΟΝΩΝ  ΜΑΣ

Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί µας ἤξεραν νά ἑρµηνεύουν καί νά βιώνουν τίς ἀξίες τῆς ζωῆς. Τό ἀρχαῖο ἑλληνικό πνεῦµα εἶχε ἐξαπλωθεῖ εἰς τόν τότε γνωστό κόσµο.

Οἱ ἀρχαῖοι λαοί τῆς σηµερινῆς Εὐρώπης εἶχαν ἐπηρεασθεῖ βαθειά ἀπό τό Ἑλληνισµό. Καί τοῦτο φαίνεται εἰς τό ὅτι χωρίς τό Ἑλληνικό πνεῦµα δέν θά ὑπῆρχε οὔτε ἡ Ἀναγέννηση στήν Ἰταλία οὔτε µετέπειτα ὁ Διαφωτισµός στήν Γαλλία. Οἱ σηµερινοί λαοί τῆς Εὐρώπης ὀφείλουν τήν κοινωνική τους ἐξέλιξη εἰς τό πνεῦµα τοῦ Ἑλληνισµοῦ, τό ὁποῖο,  βέβαια, κακοποίησαν καί τό κακοποιοῦν ὅσο περνοῦν τά χρόνια, σέ βαθµό γελοιότητος καί µᾶς τό ἐπιστρέφουν ὡς σύγχρονο... πολιτισµό!

Ὡς ἐκ τούτου εἶναι ὑποχρεωµένοι νά σέβονται τήν Πατρίδα µας, τήν κοιτίδα τῆς Δηµοκρατίας καί τοῦ Πολιτισµοῦ. Δέν δικαιοῦνται νά φέρονται ὑποτιµητικά καί πιεστικά µέ τίς ἐπιβολές τους στόν Ἑλληνικό λαό, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται σκληρά γιά τήν ἐπιβίωσή του.

Παραθέτω µερικά γνωµικά καί ἀρχαῖα ρητά φιλοσόφων καί σοφῶν ἀνδρῶν τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος µας, τά ὁποῖα ἔχουµε ξεχάσει καί µεῖς οἱ Ἕλληνες.

Γνῶθι σεαυτόν.

(Γνώρισε τόν ἑαυτόν σου)

Ἕν οἶδα ὅτι οὐδέν οἶδα.

(Ἕνα γνωρίζω ὅτι τίποτα δέν γνωρίζω)

Γηράσκω ἀεί διδασκόµενος.

(Γηράσκω πάντοτε µαθαίνοντας)

Ἀµείνονα Βασιλέα εἶναι τῶν ἑαυτοῦ ἄρχειν παθῶν.

(Ἄριστος Βασιλιάς εἶναι ἐκεῖνος πού ἐπιβάλλεται στά πάθη του)

Δίδασκε ἑαυτόν πρός εὐσέβειαν.

(Δίδασκε τόν ἑαυτόν σου νά σέβεται)

Τῷ πονοῦντι Θεός συλλαµβάνει.

(Ὁ Θεός προστατεύει αὐτόν πού κοπιάζει)

Εὐτυχῶν µή ἔσο ὑπερήφανος.

(Μήν εἶσαι ὑπερήφανος ὅταν ἔχεις ἀφθονία-ἐπιτυχία)

Οὐδέν ἀνδρείας χρήζοµεν ἐάν πάντες ὦµεν δίκαιοι.

(Δέν χρειαζόµαστε ἀνδρεία ἐάν ὅλοι εἴµαστε δίκαιοι)

Εἰ βούλει ἀγαθός εἶναι, πρῶτον πίστευσον ὅτι κακός εἶ.

(Ἐάν θέλεις νά εἶσαι καλός πίστεψε πρῶτα ὅτι εἶσαι κακός)

Τό ἀδικεῖν κάκιον ἐστι τοῦ ἀδικεῖσθαι.

(Τό νά ἀδικεῖς εἶναι χειρότερο ἀπό τό νά ἀδικεῖσαι)

Ἡ φρόνησις µήτηρ καί τροφός ἦν πάσης ἀρετῆς.

(Ἡ σύνεση εἶναι µητέρα καί τροφός κάθε καλῆς πράξης)

Ἅπαντας ἡ παίδευσις ἡµέρους ποιεῖ.

(Ἡ µόρφωση ὅλους µᾶς κάνει ἥµερους)

Μηδένα πρό τοῦ τέλους µακάριζε.

(Κανένα πρό τοῦ τέλους τῆς ζωῆς του νά µήν µακαρίζης)

Βουλεύου µέν βραδέως ἐπιτέλει δέ ταχέως τά δόξαντα.

(Σκέψου µέ προσοχή καί πράξε γρήγορα αὐτά πού πιστεύεις)

Στέργε µέν τά παρόντα ζήτει δέ τά βελτίω.

(Δέξου τά παρόντα καί ζήτησε τά καλύτερα)

Βουλεύου πρό ἔργου, ὅπως µή µωρά πέληται.

(Σκέψου πρό τοῦ ἔργου γιά νά µή γίνουν ἀνόητα πράγµατα)

Πολλά τά δεινά κι’ οὐδέν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει.

(Πολλά τά βάσανα καί κανένα χειρότερο ἀπό τόν ἄνθρωπον δέν γίνεται)

Τό δίς ἐξαµαρτεῖν οὐκ ἀνδρός σοφοῦ.

(Τό νά κάνεις τό ἴδιο λάθος δύο φορές δέν εἶναι γνώρισµα τοῦ γνωστικοῦ ἄνδρα)

Πατρός σωφροσύνη µέγιστον τέκνοις παράγγελµα.

(Ἡ φρονιµάδα τοῦ πατέρα εἶναι πολύ µεγάλη παρακαταθήκη στά παιδιά)

Κακαί ὁµιλίαι φθείρουσιν ἤθη χρηστά.

(Κακές συναναστροφές καταστρέφουν ἠθικούς χαρακτῆρες)

Ὁ τῆς σοφίας καρπός οὐδέποτε φθαρήσεται.

(Ἡ ὠφέλεια τῆς γνώσης ποτέ δέν χάνεται)

Ἀρετῆς οὐδέν κτῆµα σεµνότερον οὔτε βεβαιότερον.

(Ἀπό τήν ἀρετή, τό ἦθος, κανένα ἀπόκτηµα δέν εἶναι σοβαρότερο οὔτε
          σταθερότερο)

Ζήσης βίον κράτιστον ἄν θυµοῦ κρατῇς.

(Θά ζήσεις ὑπέροχη ζωή ἐάν συγκρατεῖς τήν ὀργή σου)

Ἡ σωφροσύνη ἡδονῶν καί ἐπιθυµιῶν ἐγκράτεια ἐστί.

(Ἡ σύνεση στήν εὐχαρίστηση καί τίς ἐπιθυµίες εἶναι ἐγκράτεια)

Εἰ βούλει καλῶς ἀκούειν πειρᾶ καλῶν λέγειν.

(Ἐάν θέλεις καλά ν’ ἀκοῦς προσπάθησε νά λέγεις καλά λόγια στούς ἄλλους)

Ὅλοι αὐτοί οἱ πολύτιµοι θησαυροί µᾶς διδάσκουν τήν σύνεση καί τήν σοβαρότητα µέ τίς ὁποῖες ἐβίωναν οἱ ἀρχαῖοι ἡµῶν πρόγονοι. Ὀφείλοµε καί ἐµεῖς νά σεβόµαστε καί νά καλλιεργοῦµε ὅλους αὐτούς τούς ἀθάνατους θησαυρούς γιά τό δικό µας καλό καί γιά τό καλό τῆς Πατρίδος µας.

Καί πόσο ἀκόµη ὑπερήφανοι πρέπει νά εἴµαστε καί γιά τούς ἥρωες τοῦ 1821, οἱ ὁποῖοι χύνοντας τό αἷµα τους, γιά νά εἴµαστε ἐµεῖς σήµερα ἐλεύθεροι, πολεµοῦσαν γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ µας τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν Ἐλευθερία, ὅπως λέει καί ἕνα ποίηµα

«Εἶµαι Ἕλλην τό καυχῶµαι

ξέρω τήν καταγωγή µου

ἡ Ἑλληνική ψυχή µου

Ἐλευθέρα πάντα ζεῖ

Ἐλευθέρα πάντα ζεῖ».

Καί ἀκόµη περισσότερο ἀξιόλογη εἶναι ἡ Πατρίδα µας γιατί τήν πλαισιώνει ἡ πίστη τῆς Ὀρθοδοξίας, ὕστερα ἀπό πολυάριθµους ἀγῶνες καί θυσίες Χριστιανῶν, Ἁγίων, Ὁσίων, Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὅταν ὁ Χριστός µας ἦλθε στό κόσµο, κατά τήν περιοδεία του στήν Γῆ, ὅταν πληροφορήθηκε ἀπό τούς Μαθητές Του ὅτι τόν ζητοῦν Ἕλληνες εἶπε αὐτό τό θαυµάσιο: «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου»!

Καί πράγµατι ἡ Ἑλλάδα µας ὑπῆρξε εὐλογηµένη χώρα!

Γιά ὅλα αὐτά, ἐµεῖς οἱ πολῖτες της ὀφείλοµε νά σεβόµαστε καί νά διατηροῦµε τούς ἠθικούς νόµους της καί µέ σωφροσύνη νά συνεχίζουµε τήν ζωή µας σέ αὐτό τόν τόπο.

Δυστυχῶς σήµερα κάθε Ἑλληνική ψυχή θλίβεται βαθειά πού ἡ Πατρίδα µας βρίσκεται σέ ἀνεξέλεγκτη κατάσταση ἀπό τούς κακούς πολιτικούς καί τούς κακούς συµπατριῶτες µας. Καί τοῦτο γιατί ἀποµακρυνθήκαµε ἀπό τόν Θεό µας καί ζοῦµε χωρίς φόβο Κυρίου.

Ἄς ἐλπίζοµε πώς κάποτε θά ἔλθοµεν εἰς µετάνοια!

Ἀφροδίτη Γ. Κανταράκη

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 118

Ἀπρίλιος 2012

Σηµ.: Ἡ κ. Ἀφροδίτη Κανταράκη διετέλεσε ἐπί µακρόν Διευθύντρια τῆς Γραµµατείας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν.