«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ “ΕΥΛΟΓΙΑΣ”

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ “ΕΥΛΟΓΙΑΣ”

Στό τελευταῖο τεῦχος τῆς Ἐνοριακῆς Εὐλογίας μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τό ἄρθρο “Ἡ Ἑλλάδα δέν πεθαίνει, μόνο ὅταν ταυτίζεται μέ τόν Χριστό” καί θά ἤθελα νά καταθέσω μερικές σκέψεις πού μοῦ γεννήθηκαν.

Συζητῶντας μέ πιστούς χριστιανούς Ἕλληνες γιά τό τί πρέπει νά κάνουμε γιά νά σταματήσουμε τό κατρακύλισμα τῆς πατρίδας μας, θά σοῦ ἀπαντήσουν, στήν πλειοψηφία τους ὅτι, μή φοβᾶσαι γιατί ὁ Θεός δέν θά ἀφήσει τήν Ἑλλάδα, ἐννοῶντας ὅτι ἐμεῖς δέν χρειάζεται νά κάνουμε τίποτε. Χρησιμοποιοῦν δέ πολύ συχνά τή φράση “Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει”, μιά φράση προσφιλῆ σέ μεγάλο ποσοστό τῶν Ἑλλήνων.

Θεωροῦμε τόσο δεδομένη τήν ὕπαρξη τῆς πατρίδας μας, χωρίς ὅμως νά θέλουμε νά κρατήσουμε τήν ψυχή τῆς Ἑλλάδος πού δέν πεθαίνει, τόν Χριστό. Εἶναι πολλά τά πράγματα πού θεωροῦμε δεδομένα στή ζωή μας, ἀπό τά πιό μικρά καί ὑλικά –ὅπως ὅτι μπαίνουμε στό σπίτι μας καί πατᾶμε ἕνα κουμπί καί ἀνάβει τό φῶς– μέχρι τά πιό μεγάλα.

Τά μικρά παιδιά θεωροῦν δεδομένη τήν ὕπαρξη τῶν γονιῶν τους καί τήν ὑποστήριξή τους ἀπό αὐτούς μέχρι νά μεγαλώσουν καί πολλές φορές μέχρι νά πᾶνε καί στό δικό τους σπίτι.

Οἱ γονεῖς, ἀπό τήν ἄλλη μεριά, θεωροῦν δεδομένη τήν ἀγάπη καί τήν ἀναγνώρισή τους ἐκ μέρους τῶν παιδιῶν τους, μέ φυσικό ἀποτέλεσμα νά θέλουν νά ἔχουν λόγο στή ζωή τους μέχρι τά γεράματά τους. Δέν ἐξετάζουν ἄν ὑπάρχει πραγματική σχέση μέ τά παιδιά τους καί ἄν συναντήσουν διαφορετική συμπεριφορά τό ἄδικο “πέφτει” πάντα στά “ἀχάριστα” παιδιά τους!

Μά καί οἱ ἄνθρωποι πού λέμε ὅτι θέλουμε νά ἀκολουθήσουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, θεωροῦμε δεδομένη τήν ἀνεκτικότητα ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας, στά ἐλαττώματα πού δέν θέλουμε νά βγάλουμε ἀπό μέσα μας καί στίς συνήθειες πού ἀρνούμαστε ν’ ἀλλάξουμε, ἔστω κι ἄν δέν εἶναι σύμφωνες μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Λέμε, “ἀφοῦ ἐγώ θέλω νά εἶμαι στήν Ἐκκλησία, θά πρέπει ἡ Ἐκκλησία νά δείξει ἀνεκτικότητα στόν κακό μου ἑαυτό”. Θεωροῦμε δεδομένη ὄχι μόνο τήν ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας σ’ ἐμᾶς, ἡ ὁποία εἶναι ἀδιαμφισβήτητη, ἀλλά καί τό “ντάντεμά” της στά παιδιαρίσματά μας. Ὅταν φτάσει ὅμως ἡ στιγμή πού θά πρέπει νά ἀσκήσει πάνω μας ἕναν ἄλλον τρόπο διαπαιδαγώγησης, πιό σκληρό, μᾶς κακοφαίνεται.

Ποτέ δέν σκεφτόμαστε ὅτι γιά νά μᾶς δείχνουν οἱ ἄλλοι τή συμπεριφορά πού θέλουμε νά μᾶς δείχνουν, θά πρέπει νά ἰσχύουν κάποιες προϋποθέσεις ἀπό τή μεριά μας. Θά πρέπει καί ἐμεῖς νά ἔχουμε κάνει κάποια βήματα πού νά δείχνουν ὅτι ἀξίζουμε αὐτή τή συμπεριφορά. Θά πρέπει νά “κερδίζουμε” τή σχέ­ση πού θέλουμε νά ἔχουμε μέ τούς ἄλλους καί ὄχι νά τήν ἀπαιτοῦμε, ὅπως ἀπαιτοῦμε ἀπό τόν Θεό νά σώσει τήν Ἑλλάδα χωρίς νά θέλουμε νά Τόν κρατήσουμε γιά ψυχή τοῦ Ἔθνους μας.

Δέσποινα Καρζῆ

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 106 

Ἀπρίλιος 2011