«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - Ο π. ΜΑΡΚΟΣ, ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΘΕΟΥ ΩΣ «ΑΥΡΑΣ ΛΕΠΤΗΣ»!

Ο π. ΜΑΡΚΟΣ, ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΘΕΟΥ

ΩΣ «ΑΥΡΑΣ  ΛΕΠΤΗΣ»!*

Σέ λίγες μέρες συμπληρώνεται ἕνας χρόνος ἀπό τῆς ἐκδημίας τοῦ π. Μάρκου. Ἕνας ὁλόκληρος χρόνος πού, παρ’ ὅτι γνωρίζαμε ἐξ ἀρχῆς ὅτι θά κυλοῦσε δύσκολα, λόγω τῆς ἀ­που­σίας του, αὐτός κύλησε πολύ πιό ὀδυνηρα ἀπό τό ἀναμενό­μενο καί ἀπέδειξε μέ τόν πιό κατηγορηματικό τρόπο, ὄχι μόνο τή δική μας ἀνεπάρκεια καί ἀδυναμία στό νά συνεχίσουμε ἐπάξια τό λειτούργημα τῆς κατά Θεόν δημοσιογραφίας, πού αὐτός ἀνέδειξε μέ μοναδικό τρόπο, μαρτύρησε γι’ αὐτό καί τό καθιέρωσε,  ἀλλά καί τήν ἐν γένει ἐκκλησιαστική γυμνότητα, μαλθακότητα καί ἀτολμία σέ ένα κόσμο συγχύσεως θεολογικῆς καί ἰδεολογικής συγχύσεως, φανατισμοῦ, μάχης ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, μάχης ἐναντίον τῆς Ἀληθείας καί τῆς σωφροσύνης.

Ἡ ἀναφορά μας, λοιπόν, στό πρόσωπό του ἔχει τόν χαρακτῆ­ρα τῆς ἀπολογίας τῆς ἐξομολογήσεως καί  τῆς ἱκεσίας.

Νοιώθουμε τήν ἀνάγκη νά τοῦ ὁμολογήσουμε καί νά ἐξομο­λο­γη­θοῦμε ὅτι, τελικά, δέν ἤμασταν ἔτοιμοι γιά νά βαστάσουμε τήν ἀπουσία του καί αὐτό μαρτυρεῖ τήν πνευματική μας ὀκνηρία καί τό ὅτι ὀλιγωρήσαμε νά ἐργασθοῦμε γιά νά ἀφομοιώσουμε ἐγκαί­ρως καί στό βαθμό πού ἔπρεπε τά ὅσα ἐκεῖνος μᾶς ἔδειξε μέ τή ζωή του, μέ τά πλούσια ἔργα καί τά λόγια του.

Ἡ ἀναχώρηση τοῦ π. Μάρκου ἀπό τόν μάταιο καί φθαρτό κόσμο μας ἦταν γιά μᾶς ἀναπάντεχη. Ἦταν μιά ἐπιτιμητική ἐπί­σκεψη τοῦ Θεοῦ στή δική μας ἀμέλεια καί ἀγνωμοσύνη. Ἦρθε «ὡς παγίς» καί μᾶς συνέλαβε ἀνέτοιμους. Ἦταν σάν μιά ἀπό τίς Παρουσίες τοῦ Θεοῦ, πού γίνονται αἰφνιδιαστικά κατά διαστήματα στήν ἐπίγεια ζωή τοῦ καθενός μας γιά νά ἐξετασθοῦμε ἐάν καί κατά πόσον ἔχουμε ἐτοιμασθῆ γιά νά μᾶς πάρη κοντά Του.

Τό ὅτι νοιώθουμε βαρύ τό ἐπιτίμιο αὐτῆς τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Θεοῦ, αὐτό δέν βαρύνει τόν Θεό ἀλλά ἐπιβαρύνει τή θέση μας, ἀφοῦ δέν ἔχουμε καμμιά ἀπολύτως ἀπολογία γι’ αὐτήν μας τήν ἔνδεια καί ἀνετοιμότητα..

Παρά ταῦτα, μᾶς παρηγορεῖ καί μᾶς ἐνισχύη τό νά ἀναπο­λοῦμε τήν παρουσία τοῦ π. Μάρκου, ὡς Παρουσία τοῦ Θεοῦ μέ τή μορφή φωνῆς «αὔρας λεπτῆς», ὡς παρουσία πού «ἐβάδισε στό χιόνι χωρίς νά ἀφήνη ἴχνη», γιά νά κάνη ἐμφανῆ σέ ἐμᾶς μόνο τά Ἴχνη Ἐκείνου! Γιά νά «ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ».

Εἴμαστε εὐγνώμονες καί μαρτυροῦμε ὅτι ὁ ἐπίσκοπος τῶν  ψυχῶν μας, π. Μᾶρκος, ἔκαμε τά πάντα ὥστε νά μή μᾶς λείψη τίποτε ἀπό τήν προσωπική πνευματική μας ζωή ἀλλά καί ἀπό τήν πνευματική ζωή τῆς Πατρίδος μας.

Ἀξιοποίησε στό ἔπακρον κάθε ἄνθρωπο πού βρέθηκε στό δρόμο τῆς ποιμαντικῆς του διακονίας, ὅσο στρεβλός κι’ ἄν ἦταν ὁ ἄνθρωπος. Ἀξιοποίησε καί μεταμόρφωσε ἀνθρώπους πού ἦσαν ἀποδιοπομπαῖοι ἀπό ὅλα τά περιβάλλοντα. Ἦταν αὐτός πού μᾶς ἔδειξε ἀνάγλυφα ὅτι σκοπός τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πίστεώς μας εἶναι τό νά ἀποκτήση ὁ καθένας ἀπό μᾶς πραγματική σχέση μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους. Μᾶς ἐξήγησε στήν πράξη τά λόγια τοῦ Θεοῦ: «Ὁ ἐξάγων ἄξιον ἐξ ἀναξίου ὡς τό στόμα μου ἔσται»! Ἔγινε «στόμα Θεοῦ» ὁ π. Μᾶρκος γιατί ἀπό ὅπου κι ἄν πέρασε δέν ἄφησε ἀναξιοποίητο ἄνθρωπο! Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς εἶπε: «εἰ δυνατόν, μετά πάντων εἰρηνεύετε».

Ὁ π. Μᾶρκος ἔκαμε καί τά ἀδύνατα δυνατά καί ἐπέτυχε νά εἰρηνεύη μέ τούς πάντες καί νά εὐεργετῆ τούς πολεμίους του περισσότερο ἀπό τούς συνεργούς του στήν ἱερά του Διακονία!

Αὐτό τό σπάνιο πνευματικό κατώρθωμα τό ἐπέτυχε ὄχι ἀπό καθέδρας, ἀλλά γενόμενος –αὐτός ὁ ὄντως σοφός καί θεολόγος νοῦς– μαθητής καί ὑποτακτικός ὅλων τῶν ἀνθρώπων, μικρῶν καί μεγάλων, σοφῶν καί ἰδιωτῶν, πλουσίων καί πτωχῶν, ἁμαρτωλῶν καί δικαίων.

Ἡ ἀπουσία τῆς μορφῆς του ἀπό τήν στρατευομένη Ἐκκλησία μᾶς γίνεται κάθε μέρα καί περισσότερο αἰσθητή καί ὅσο περνοῦν οἱ μέρες θά γίνεται ἐντονώτερη.

Ὡστόσο ὑπάρχει καί κινεῖται κοντά μας. Δέν εἶναι δυνατόν νά ἀφήση τώρα τό ἱερό ἔργο, πού μέ τόσο θεῖο ἔρωτα ἄσκησε μέ τό ὀστράκινο σκεῦος του, περικείμενος τήν ἀνθρωπίνη ἀσθένεια. Δέν εἶναι δυνατόν νά παύση τώρα πού εἶναι ὅλος Θεία Ἐνέργεια τή σχέ­ση του μέ μᾶς, ἄν καί παντελῶς ἀναξίους του. Γιατί  ποτέ, ὅσο ζοῦσε, δέν ἀγάπησε τούς ἀνθρώπους ἀνάλογα μέ  τήν ἀξία τους ἀλλά ἀγάπησε «τούς πάντας ἐκτενῶς».

Αὐτή του ἡ ἀγάπη εἶναι πού μᾶς συγκροτεῖ καί μᾶς συγκρατεῖ καί πρός αὐτήν του τήν ἀγάπη ἀπευθύνουμε «ἐκ βαθέων» τήν ἱκεσία μας νά μείνη καί νά μένη «μεθ’ ἡμῶν, ὅτι πρός ἑσπέραν ἐστί καί κέκλικεν ἡ ἡμέρα». Τώρα τόν ἔχουμε περισσότερο ἀνάγκη!

 Αἰωνία Του ἡ μνήμη καί αἰωνία ἡ Παρουσία Του ἀνάμεσά μας!

πρωτ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 107

Μάϊος 2011

Σημ.: Τό ἄρθρο αὐτό πρωτοδημοσιεύθηκε στήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» στίς 15-4-2011.