«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΨΕΜΑΤΑ ΜΕ “ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ” ΜΕΪΚ ΑΠ!

Μέσα στὸν Παράδεισο ὁ Διάβολος,

μέσα στὴ ζωὴ οἱ δημοσιογράφοι!

ΨΕΜΑΤΑ

ΜΕ “ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ” ΜΕΪΚ ΑΠ!

Θλίψη καὶ μελαγχολία νοιώθει κάθε ἀνθρώπινη ψυχὴ ποὺ παλεύει ἀκόμη γιὰ νὰ μὴ γίνη κρέας, ὅταν ἀκούη καὶ διαβάζη τὶς προσπάθειες ποὺ κάνουν οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι γιὰ νὰ πείσουν τὴν ἀνθρωπότητα πὼς ὁ Θεὸς εἶναι ἕνα ψέμα καὶ ὅτι μόνο ὁ λόγος τους, ὁ τάχα ἐπιστημονικός, εἶναι ἡ ἀλήθεια!

Θλίψη καὶ μελαγχολία νοιώθει κανεὶς γιὰ τὴν κόλαση ποὺ ἔχουν μέσα τους αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὥστε νὰ μὴν μποροῦν νὰ ζήσουν ἂν δὲν βλασφημήσουν τὸν Θεό. Ὁ Θεὸς τοὺς καίει, τοὺς ἀποδεικνύει ὅτι ὑπάρχει καὶ γι’ αὐτὸ τὸν πολεμοῦν, γιατὶ εἶναι ἐντελῶς παράλογο νὰ πολεμᾶς, καὶ μάλιστα μὲ λύσσα, αὐτὸ ποὺ δὲν ὑπάρχει!

Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ξέρει πολὺ καλὰ πὼς ἡ ἀπιστία τοῦ κόσμου δὲν εἶναι γνώση, εἶναι ἀπόγνωση, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ καταργήση τὴν πίστη τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἡ πίστη εἶναι σχέση καὶ ἡ πραγματικὴ σχέση, ποὺ εἶναι ἡ σχέση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο, «οὐδέποτε ἐκπίπτει». Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ποτὲ δὲν ταράζεται, ποτὲ δὲν ἀμφιταλαντεύεται, ποτὲ δὲν κλονίζεται. Μόνο θλίβεται γιὰ τὸ τόσο πυκνό σκοτάδι, ποὺ κάποιοι ἄνθρωποι τὸ λένε φῶς, καὶ ἀντιδρᾶ μὲ παρρησία μπροστὰ στὴν τόση ἀχαριστία τοῦ γένους μας πρὸς τὸν Πλάστη καὶ Δημιουργό μας.

Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος γνωρίζει πὼς ἡ πίστη μας δὲν χρειάζεται τὴν προστασία τοῦ χωροφύλακα, οὔτε τὴν εὐαρέσκεια τῶν ἀκαδημαϊκῶν, οὔτε τὰ προνόμια τῶν πολιτικῶν. Μποροῦμε, μάλιστα, νὰ ποῦμε ὅτι αὐτά, πολλὲς φορές, τὴν ἔβλαψαν καὶ τὴν βλάπτουν. Ἐξ ἄλλου, γυμνὴ ἀπὸ κοσμικὴ ἐξουσία ἐξαπλώθηκε καὶ μεγαλούργησε ἡ Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, τὶ τὸ παράδοξο νὰ εὑρεθῆ γυμνὴ ἀπὸ κοσμικὴ ἐξουσία καὶ κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία Του!

Πρέπει νὰ καταλάβουμε πολὺ καλὰ ὅλοι μας, ὅσοι πιστοί, ὅτι ἡ πίστη εἶναι προσωπικὴ καὶ ὄχι κρατικὴ ὑπόθεση, καὶ γι’ αὐτὸ κανεὶς μὰ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς χωρίση ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ὅποιος φοβᾶται πὼς θὰ χαθῆ ἡ πίστη μας ἐπειδὴ θὰ τὴν ἀπαρνηθῆ ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς καὶ οἱ ἐπιστήμονες τοῦ “χαμοῦ”, αὐτὸς στηρίζει τὴν πίστη του στὴν πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων καὶ ὄχι στὴν ἀλήθεια καὶ στὴν προσωπικὴ σχέση του μὲ τὸν Χριστό, γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ φροντίση νὰ γίνη πραγματικὰ πιστός.

Μὲ τὴν ἀπιστία δὲν χάνει ὁ πιστός, χάνει ὁ ἄπιστος! Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Παντοδύναμος Χριστὸς καὶ γι’ αὐτὸ δὲν χρειάζεται τὴν βοήθειά μας. Ἐμεῖς τὴν χρειαζόμαστε! Γιατί, ὅπως ἔλεγε ἕνας σύγχρονος Πατέρας μας, «ἡ Ἐκκλησία σώζει, δὲν σώζεται»!

Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ζεῖ τὸν Χριστὸ καὶ συζεῖ μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν Χριστό. Αὐτὴ τὴ ζωὴ ὅταν τὴ ζοῦμε, κανεὶς μὰ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέση, ὄχι μόνο ἡ Κρατικὴ ἐξουσία καὶ οἱ “ἐπιστημονικὲς” φαντασιώσεις, ἀλλὰ οὔτε  «ἑτέρα κτίσις», οὔτε ἀκόμη καὶ ὁ θάνατος!

*  *  *

Ὡστόσο δὲν μποροῦμε νὰ καταπίνουμε ἀδιαμαρτύρητα ὅλα τὰ ἐξωφρενικὰ ποὺ λέγονται καὶ γίνονται γύρω μας καὶ στὸν τόπο μας, γιατί, στὸ κάτω–κάτω τῆς γραφῆς, αὐτὸς ὁ τόπος ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τοὺς Πατέρες μας ποὺ διεκήρυξαν πὼς ὅποιος δὲν πιστεύει εἰς Χριστὸν δὲν εἶναι Ἕλληνας, τονίζοντας ἐπὶ λέξει στὸ πρῶτο Σύνταγμα τῆς Πατρίδος μας, ὅτι μόνο «οἱ πιστεύοντες εἰς Χριστὸν εἰσὶν Ἕλληνες», χωρὶς τότε κανεὶς νὰ βρεθῆ γιὰ νὰ διαμαρτηρηθῆ. Παρὰ ταῦτα, αὐτοὶ ποὺ τότε ἦσαν  ἀνύπαρκτοι, δηλαδὴ οἱ ἀθεϊστές, ἔχουνε σήμερα τὸ κουράγιο νὰ μᾶς λένε πὼς ἡ Ἐκκλησία τότε δὲν ὑπῆρχε!

Ἔχουμε χρέος, λοιπόν, νὰ ὀρθώνουμε λόγο ἐνάντια στὸν παραλογισμὸ ποὺ ἐπικρατεῖ, ὄχι γιὰ νὰ προασπίσουμε τὴν πίστη μας ἀλλὰ γιὰ νὰ προασπίσουμε τοὺς «ἀσθενεῖς τῇ πίστει» καὶ ἐλλειπεῖς στὴ γνώση ἀδελφούς μας, ποὺ κινδυνεύουν νὰ καταποντισθοῦν στὴν ἀπελπισία, στὴν ἄγνοια καὶ στὴν προπαγάνδα, ποὺ τόσο ἔντεχνα στήνουν οἱ σεληνιαζόμενοι τοῦ καιροῦ μας.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ φιλοξενοῦμε κατὰ καιροὺς στὸ περιοδικό μας, ὅπως καὶ στὸ τεῦχος αὐτό, κείμενα ἐπιστημονικῶν συνεργατῶν μας, μὲ τὰ ὁποῖα ἀπογυμνώνεται ἡ ὠμὴ ἀθεϊστικὴ προπαγάνδα καὶ σκοπιμότητα τῶν δῆθεν ἐπιστημονικῶν θεωριῶν καὶ Πορισμάτων, ποὺ διαδίδονται μὲ ταχύτητα ἀστραπῆς ἀπὸ τὸν Τύπο καὶ κυρίως τὴν Τηλεόραση. Συγχρόνως δέ, κάνουμε καὶ ἐξάσκηση τοῦ μυαλοῦ μας γιὰ νὰ μένη στὴ θέση του καὶ νὰ μὴ «σαλτάρη»!

Πέρα, ὅμως, ἀπ’ ὅλα αὐτά, κάθε νηφάλιος παρατηρητὴς τοῦ «παρόντος αἰῶνος, τοῦ ἀπατεῶνος» διαπιστώνει περίτρανα πὼς ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀμφισβητήσουν καὶ νὰ διαψεύσουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Λόγων Του, τόσο οἱ προσπάθειές τους τὸν ἐπιβεβαιώνουν!

Ἐπιχειροῦν, φερ’ εἰπεῖν, συνεχῶς, καὶ ὅσο περνοῦν οἱ μέρες προσπαθοῦν περισσότερο, νὰ μᾶς πείσουν, πὼς ἡ Π. Διαθήκη εἶναι ἕνα παραμύθι καὶ μάλιστα... ἀνθελληνικό! Καὶ ὅμως! Μὲ τὴν τακτικὴ καὶ τὴν συμπεριφορά τους ἐπαληθεύουν καὶ “ξαναγράφουν” τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ζωντανεύοντας κατ’ ἐξοχὴν καὶ κατ’ ἀποκλειστικότητα τὴν συμπεριφορὰ τοῦ Διαβόλου, ὅπως ἀκριβῶς καταγράφεται στὴν Ἱστορία τῶν Πρωτοπλάστων.

Ἐκεῖ, «τῷ καιρῶ ἐκείνῳ», μέσα στὸν Παράδεισο, ὅταν ὁ Θεὸς εἶχε ἑτοιμάσει τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα, δημιουργῶντας ἀπὸ τὸ μηδέν, πρὶν νὰ γνωρίσουν οἱ Πρωτόπλαστοι τὸ ψέμα, παρουσιάσθηκε ὁ ἀργόσχολος δημοσιογράφος, μὲ συγχωρεῖτε, ἔκανα λάθος, πα­ρου­σιά­σθη­κε ὁ ἀργόσχολος Διάβολος καὶ τοὺς εἶπε: –«Ξέρετε κάτι, ὁ Θεὸς σᾶς εἶπε ψέματα ὅτι θὰ γίνετε Θεοὶ ἂν τὸν ἀκούσετε καὶ ἀκολουθήσετε τὶς ὁδηγίες του. Ἐγὼ θὰ σᾶς ὑποδείξω ἕνα τρόπο γιὰ νὰ ἀνοίξετε τὰ μάτια σας καὶ νὰ ἀντιληφθῆτε ὅτι μόνοι σας, χωρὶς τὸν Θεὸ θὰ γίνετε Θεοί»! Αὐτὸ τὸ ἔχαψαν οἱ Πρωτόπλαστοι χωρὶς νὰ σκεφθοῦν τὸ πολὺ ἁπλό, ὅτι, ἀφοῦ ὁ Θεὸς δημιούργησε τὰ πάντα ἀπὸ τὸ μηδέν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχη κάποιος ἄλλος ποὺ τοὺς ἀγαπᾶ περισσότερο, καὶ ἀπὸ τότε ἄρχισε ἡ περιπέτειά τους...

Πέρασαν τὰ χρόνια μὲ πολλὲς προσπάθειες τοῦ Θεοῦ νὰ βοηθήση τὸ ἀνθρώπινο γένος νὰ “σηκώση κεφάλι”, ἕως ὅτου ἔκαναν τὴν ἐμφάνισή τους οἱ δημοσιογράφοι καὶ ἔπιασαν δουλειὰ γιὰ νὰ βοηθήσουν στὴ διάδοση τοῦ... “ἀπολυτρωτικοῦ” μαντάτου, πὼς δὲν χρειάζεται ὁ Θεὸς σὲ τίποτα καὶ ὅτι, μάλιστα πρέπει νὰ φύγη ἐντελῶς ἀπὸ τὴ μέση γιὰ νὰ δοῦν οἱ ἄνθρωποι ἄσπρη μέρα.

Γιὰ νὰ πετύχη τέλεια αὐτὸς ὁ σκοπός, σοφίσθηκαν πὼς εἶναι ἀναγκαῖο νὰ πασπαλίσουν τὰ διάφορα ψέματά τους μὲ ἐπιστημονικὸ μέϊκ-ἄπ, ὥστε σὲ ἐλάχιστο χρόνο νὰ πετύχουν τὸ ποθούμενο. Ἀπὸ τότε, οἱ δημοσιογράφοι, βάλθηκαν νὰ παριστάνουν ἄλλοτε τοὺς θεολόγους, ἄλλοτε τοὺς βιοηθικούς, ἄλλοτε τοὺς βιολόγους, ἄλλοτε τοὺς ψυχιάτρους, ἄλλοτε τοὺς διανοητές. Νὰ μιλοῦν ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ καὶ νὰ ἀρνοῦνται σὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον τὴν ἀντίρρηση στὰ λεγόμενά τους.

Ἡ σφοδρὴ καὶ λυσσαλέα αὐτὴ μάχη ποὺ κατευθύνει τὸ ψέμα κατὰ τοῦ Θεοῦ γίνεται κυρίως καὶ κατ’ ἐξοχὴν μέσα στὴ χριστιανικὴ κοινωνία, γιατὶ μόνο ἡ χριστιανικὴ κοινωνία εἶναι ὁ στόχος τοῦ διαβόλου καὶ τῶν συνεργατῶν του, ἀφοῦ ὅλες οἱ ἄλλες θρησκεῖες, ἐπειδὴ εἶναι δικές του, εἶναι ἀπὸ μόνες τους ἕνα ψέμα!

Ὁ Λέων Τολστόϊ, στὸ βιβλίο του «Τὶ εἶναι θρησκεία» (ἐκδ. “ἕὖinῦa”, 2003), ἐπισημαίνει ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχή του, αὐτὸ ποὺ ἔχει κορυφωθεῖ  σήμερα καὶ γι’ αὐτὸ ὁ λόγος του εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρος: «Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σήμερα στὴ χριστιανικὴ κοινωνία μας δὲν ἔχει συμβεῖ ποτὲ στὸ παρελθόν. Γιὰ πρώτη φορὰ ἡ μειοψηφία τῶν μορφωμένων ἀνθρώπων, αὐτοὶ ποὺ ἀσκοῦν τὴ μεγαλύτερη ἐπιρροὴ στὶς μᾶζες, ὄχι μόνο δὲν πιστεύουν πιὰ στὴν ὑπάρχουσα θρησκεία ἀλλὰ μοιάζουν πεπεισμένοι ὅτι ὁ σημερινὸς κόσμος δὲν τὴν ἔχει ἀνάγκη. Ἀντὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ πείσουν αὐτοὺς ποὺ ἀμφισβητοῦν τὴν ἀλήθεια τῆς κρατούσας θρησκείας ὅτι ὑπάρχει κάποιο λογικότερο καὶ σαφέστερο δόγμα ἀπὸ τὸ ἤδη ὑπάρχον, προσπαθοῦν νὰ τοὺς πείσουν ὅτι ἡ θρησκεία γενικὰ ἔχει φτάσει στὸ τέλος της καὶ γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι μόνο ἄχρηστη, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ ἕνα ἐπιζήμιο ὄργανο τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, σὰν τὸ τυφλὸ ἔντερο στὸ ἄνθρώπινο σῶμα. Αὐτὸ τὸ εἶδος τῶν ἀνθρώπων δὲν κατανοεῖ τὴ θρησκεία ὡς κάτι ποὺ εἶναι γνωστὸ σὲ μᾶς μέσω τῆς ἐσωτερικῆς ἐμπειρίας, ἀλλὰ ὡς ἕνα ἐξωτερικὸ φαινόμενο, κάτι σὰν ἀσθένεια ποὺ μπορεῖ νὰ προσβάλει κάποιους ἀνθρώπους καὶ ποὺ μποροῦμε νὰ διερευνήσουμε μόνο μέσω τῶν ἐξωτερικῶν συμπωμάτων».

Αὐτὰ τὰ ἔγραφε ὁ Τολστόϊ πρὶν ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ ἐπανάσταση, ἡ ὁποία ἦρθε μὲ “ὅρτσα τὰ πανιὰ” καὶ μὲ τὴ φιλοδοξία νὰ κάνη παρελθὸν τὸν Θεὸ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ ἱστορία, μετὰ ἀπὸ 70 χρόνια, μὲ τὴν ἀποτίναξη τῆς ἀθεΐας ἀπὸ τὸν Ρωσικὸ λαό, τὸν δικαίωσε πανηγυρικά!

Ὅλοι οἱ πιστοί, συμφωνοῦμε μὲ τὸν Τολστόϊ γιατὶ γνωρίζουμε ὅτι ἡ πίστη μας δὲν εἶναι ἕνα ἐξωτερικὸ φαινόμενο ἀλλὰ εἶναι σύμφυτη μὲ τὴν \υπαρξή μας. Ἄλλοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν τὸ ξέρουν καὶ γι’ αὐτὸ λακτίζουν ἐπάνω στὰ καρφιά.

Συμφωνοῦμε, ἐπίσης, μαζί του ὅτι χρέος μας εἶναι νὰ δείξουμε τὴν πίστη μας «πρὸς τοὺς ἔξω», παρουσιάζοντας μὲ σύγχρονο τρόπο τὶς τέλειες, ἀλάθητες καὶ γι’ αὐτὸ ἀναλλοίωτες καὶ ἀμετακίνητες ὁδηγίες τοῦ Θεοῦ. Καὶ κυρίως, ἔχουμε χρέος νὰ δείξουμε τὴν πίστη μας μὲ τὴν αὐθεντικὴ ἐν Χριστῷ ζωή μας.

πρωτ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 60-62

ΙΟΥΝΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2007