«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΑΕΙ ΠΑΡΘΕΝΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

Ὅποιος ἀμφισβητεῖ τὴν ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου,

αὐτὸς ἀμφισβητεῖ τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ!

ΑΕΙ  ΠΑΡΘΕΝΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι δόγματα καὶ δόγμα σημαίνει: Ἀλήθεια, Πραγματικότητα. Αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι ἀλλιῶς.

Πολλοὶ σκοντάφτουν στὴν λέξη «δόγμα» γιατὶ εἶναι προκατειλημμένοι καὶ αὐτὴ ἡ προκατάληψη, ἀλλὰ καὶ ἡ προπαγάνδα ποὺ τὴν ὑποδαυλίζει, ἀχρηστεύουν τὴ λογικὴ καὶ ὠθοῦν τοὺς ἀνθρώπους νὰ παραλογίζονται.

Ἂν σκεφθοῦμε ψύχραιμα θὰ διαπιστώσουμε πὼς κάθε ἀλήθεια, κάθε πραγματικότητα εἶναι δόγμα.

Δόγμα εἶναι πὼς ἡ γῆ εἶναι σφαιρικὴ καὶ περιστρέφεται. Δόγμα εἶναι πὼς ὁ καρκῖνος εἶναι ἀσθένεια. Δόγμα εἶναι πὼς κάθε ἄνθρωπος ἔχει κεφάλι καὶ καρδιά. Δόγμα εἶναι πὼς τὸ νερὸ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὰ συστατικὰ Η2Ο. Δόγμα εἶναι πὼς ὁ Ἥλιος εἶναι μιὰ θερμὴ σφαίρα ἀερίων, ποὺ ἐκπέμπει ἀκτινοβολία καὶ ἐκλύει ἐνέργεια. Καὶ πόσα ἄλλα ἐπιστημονικὰ δόγματα ὑπάρχουν...

Κάθε ἄνθρωπος, βεβαίως, μπορεῖ νὰ ἀμφισβητήση ὅλα τὰ παραπάνω, ὅπως καὶ κάθε ἀποδεδειγμένη ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη πραγματικότητα. Ὅμως αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος θὰ χαρακτηρισθῆ –καὶ δικαίως– ἀμαθὴς καὶ ἄσχετος.

Ἀντιθέτως, στὸν χῶρο τῆς πίστεως, στὸν χῶρο τῶν ἀποδεδειγμένων πνευματικῶν πραγματικοτήτων, οἱ ἄνθρωποι τῆς προπαγάνδας δὲν δέχονται τὴν ἴδια λογικὴ καὶ μάχονται τὴν Ἐκκλησία μας γιατί... δογματίζει!

Σὲ πεῖσμα τῶν παραλόγων ἡ Θεότητα εἶναι Τρία Πρόσωπα. Εἶναι, δὲν ἀλλάζει! Ὁ Χριστὸς ἔχει δύο φύσεις: Θεία καὶ Ἀνθρώπινη. Αὐτὸ δὲν συζητεῖται, Εἶναι. Ἡ πραγματικότητα δὲν ἔχει ἐκδοχές, εἶναι μία! Ἔχει δικαίωμα ὁ ὁποιοσδήποτε νὰ τὴν ἀρνηθῆ ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς πείση πρέπει νὰ μᾶς ἀποδείξη ὅτι ὑπάρχει, ἀντὶ γι’ αὐτήν, μιὰ ἄλλη μοναδικὴ πραγματικότητα, ὄχι ἄπειρες ἐκδοχές, ὅπως ἔχει καταντήσει νὰ δέχεται ὁ τάχα σοφὸς σύγχρονος παράλογος ἄνθρωπος, ἀρκεῖ νὰ ἀρνηθῆ καὶ νὰ ἀμφισβητήση τὴ μία Ἀλήθεια καὶ Πραγματικότητα.

* * *

Ἕνα ἀπὸ τὰ Δόγματα-Πραγματικότητες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ Ἀειπαρθενία τῆς Παναγίας μας.

Ἡ Παναγία μας εἶναι πρὸ τοῦ Θείου Τοκετοῦ της Παρθένος, κατὰ τὸν Τοκετό της Παρθένος καὶ μετὰ τὸν Τοκετό της Παρθένος. Αὐτὸ ὑμνεῖ ἡ Ἐκκλησία μας, αὐτὸ ζεῖ στὴ Θεία Λατρεία, αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀλήθεια, γιατὶ ἡ Ἀειπαρθενία τῆς Παναγίας μας εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὸν Θεάνθρωπον Υἱόν της καί, ὅποιος ἀμφισβητεῖ τὸ ἀειπάρθενον τῆς Θεοτόκου, αὐτὸς ἀμφισβητεῖ τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ!

Ἂς προσπαθήσουμε, ταῖς πρεσβείαις καὶ τῷ φωτισμῷ τῆς Θεοτόκου, νὰ προσεγγίσουμε, κάπως, τὸ μυστήριο τῆς Ἀειπαρθενίας της.

Ἡ ἀνθρωπίνη φύσις τοῦ Χριστοῦ μᾶς δωρήθηκε ἀπὸ τὸν Οὐρανό, διὰ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τελεία, ἀναμάρτητη καὶ ἄφθαρτη. Τὴν πρώτη ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς Ἀληθείας ἐλάβαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐτέχθη ὁ Χριστός. Ὁ Κύριός μας ἐξῆλθε ἀπὸ τὴν κοιλία τῆς Παναγίας μας ἐνῶ ἦταν κεκλεισμένη ἡ Παρθενικὴ θύρα, τὴν ὁποία καὶ ἄφησε κεκλεισμένη καὶ ἄθικτη, διότι ὁ Ἄφθαρτος δὲν προκαλεῖ φθορά.

Αὐτὸ περισσῶς τὸ ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία μας: «Φυλάξας τὰ σήμαντρα σῷα Χριστέ, ἐξηγέρθης τοῦ τάφου, ὁ τὰς κλεῖς τῆς Παρθένου μὴ λημηνάμενος ἐν τῷ τόκῳ σου» (στ΄. ὠδὴ Κανόνος τοῦ Πάσχα).

Χαρακτηριστικὰ εἶναι ἀκόμη, τὸ Ἰδιόμελον τῶν Αἴνων τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων· «Δεῦτε ἀνυμνήσωμεν τὴν Μητέρα τοῦ Σωτῆρος, τὴν μετὰ τόκον πάλιν ὀφθεῖσαν Παρθένον», καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ Οἶκος τῆς 26ης Δεκεμβρίου: «Σὺ εἶ καρπός μου (ὁμολογεῖ ἡ Ἀειπάρθενος), σὺ εἶ ἡ ζωή μου. Ἀφ’ οὖ ἔγνων, ὅτι καὶ ὃ ἤμην εἰμί, σὺ μου Θεός· τὴν γὰρ σφραγῖδα τῆς Παρθενίας μου  ὁρῶσα ἀκατάλυτον, κηρύττω σε ἄτρεπτον Λόγον, σάρκα γενόμενον. Οὐκ οἶδα σποράν, οἶδα σε λύτην τῆς φθορᾶς· ἁγνὴ γὰρ εἰμι, σοῦ προελθόντος ἐξ ἐμοῦ· ὡς γὰρ εὗρες, ἔλιπες μήτραν ἐμήν».

Ὁ Χριστὸς δὲν ἔφθειρε τὴν Παρθενία τῆς Θεοτόκου κατὰ τὴν Γέννησή Του, διότι ἦταν ἄφθαρτος. Ἀλλ’ οὔτε ἐμποδίσθηκε ἡ ἔξοδος τοῦ βρέφους Ἰησοῦ ἀπὸ τὸν φυσικὸ φραγμὸ τῆς παρθενίας, ὅπως δὲν ἐμποδίσθηκε μετὰ ἀπὸ τριάντα τρία χρόνια ἡ ἔξοδός Του ἀπὸ τὸ ἐσφραγισμένο μνῆμα κατὰ τὴν Ἀνάστασή Του καὶ ἡ ἐν συνεχεία εἴσοδός Του πρὸς τοὺς Μαθητάς Του «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων».

Ἡ ἴδια ἀνθρωπίνη φύσις τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἐτέχθη ἀπὸ τὴν Παναγία μας, παρέμεινε καὶ μετὰ τὴν Ἀνάσταση καὶ Ἀνάληψή Του. Μὲ τὶς ἴδιες Ἰδιότητες: Τελεία, ἀναμάρτητη, «ὁμόθεος». Αὐτὸ φρονεῖ ἡ Ἐκκλησία μας ὅταν ψάλλη: «Κύριε, ἐσφραγισμένου τοῦ τάφου ὑπὸ τῶν παρανόμων, προῆλθες ἐκ τοῦ μνήματος, καθὼς ἐτέχθης ἐκ τῆς Θεοτόκου»
(Ἀναστάσιμοι Αἶνοι, ἦχος πλ. Α΄ ).

Συνεπῶς, ἡ ἀειπαρθενία τῆς Παναγίας μας δὲν ὀφείλεται στὸ ὅτι ἐκείνη εἶναι θεά, ὅπως τὴν θεωροῦν ἐσφαλμένα οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, ἀλλὰ στὸ ὅτι εἶναι Θεοτόκος καὶ ὄχι μόνο ἀνθρωποτόκος. Ἐγέννησε Θεάνθρωπο καὶ ὄχι «ψιλὸν (δηλαδὴ ἁπλὸν) ἄνθρωπον».

Ἂν ἡ Παναγία μας ἔτεκε ἁπλὸν ἄνθρωπο, βεβαίως καὶ θὰ εἶχε ὑποστεῖ φθορὰ ἡ παρθενία της. Ἐπειδή, ὅμως, δὲν ἐγέννησε «ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα (=ἄνθρωπο ποὺ μετὰ ἔγινε Θεός) ἀλλὰ Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα» (ἅγ.Ἰω.Δαμασκηνός), δηλαδὴ «ἅμα σάρξ, ἅμα Θεοῦ Λόγου σάρξ» (=συγχρόνως σάρκα καὶ συγχρόνως Θεοῦ Λόγου σάρκα), γι’ αὐτὸ εἶναι βλασφημία νὰ δεχθοῦμε ὅτι προκάλεσε παρθενικὴ φθορὰ στὴν Παναγία μας ὁ ἀναμάρτητος, ὁ ἄσπορος, ὁ ἄφθαρτος Κύριος καὶ Θεός μας.

Οἱ αἱρετικοὶ Προτεστᾶντες –ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἔχει διαδοθεῖ ἡ ἄρνηση τῆς Ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου– ὑποβιβάζοντας καὶ ὑποτιμῶντας τὴν Παναγία μας (ἀφοῦ ἀρνοῦνται νὰ δεχθοῦν τὰ ἀνεξίτηλα “σημεῖα” τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως, ποὺ ἄφησε στὸ Πάντιμο Σῶμα της ὁ Υἱός της καὶ Θεός μας), οὐσιαστικὰ βλασφημοῦν καὶ ἀρνοῦνται τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ.

Ἔτσι ἐξηγεῖται ὁ εὐτελισμὸς τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου ἀπὸ τοὺς Προτεστᾶντες καὶ ὁ ὑποβιβασμὸς τοῦ Χριστοῦ ὄχι ἁπλῶς σὲ κοινὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ καὶ σὲ διεστραμμένο ὁμοφυλόφιλο ἄνθρωπο (!), κατ’ εἰκόνα τοῦ ὁποίου “χειροτονοῦν” καὶ τοὺς ποιμένες τους καὶ καθοδηγοῦν τοὺς “πιστούς” τους...

πρωτ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 36-38 

ΙΟΥΝΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005