«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - «Τί προσφέρει ἡ ἐνορία σέ μᾶς καί τά παιδιά μας;»

«Τί  προσφέρει  ἡ  ἐνορία

σέ  μᾶς  καί  τά  παιδιά  μας;»

Σέ μιά πρόσφατη συνάντηση γονέων καί δασκάλων, σέ σχολεῖο τῆς ἐνορίας μας, μιά μητέρα ἔλεγε στή δασκάλα τῆς κόρης της: « Εὐτυχῶς πού ὑπάρχει καί τό σχολεῖο καί διαπαιδαγωγεῖ τά παιδιά μας ἀλλιῶς ….χάθηκαν. Δέν ὑπάρχει ἄλλος χῶρος γιά νά μάθουν κάτι σωστό. Μόνο τό σχολεῖο! Καί ἡ Ἐκκλησία. Τί κάνει; Τίποτε!»

Πραγματικά ἀπόρησα μέ τή διαπίστωση τῆς μητέρας ἐκείνης, διότι εἰδικά στή δική μας ἐνορία τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τεράστιο καί ἡ ἀδιαφορία τῶν ἐνοριτῶν παροιμιώδης!

Σέ μιά ἐνορία πού λειτουργεῖ νεανικό κέντρο τρεῖς φορές τήν ἑβδομάδα, ἔχοντας συνάξεις πού καλύπτουν ὅλες τίς ἡλικίες τῶν παιδιῶν, πού λειτουργεῖ σχολή γονέων γιά νά ἐκπαιδευόμαστε οἱ γονεῖς, πού γίνονται τόσα θεολογικά μαθήματα, πού οἱ ἱερεῖς τῆς ἐνορίας μας βρίσκονται τόσες ὧρες τήν ἡμέρα στό Ναό διαθέσιμοι σέ ὅλους τούς ἐνορῖτες, πού ἐξομολογοῦν, πού λειτουργεῖ τραπεζαρία γιά ὅσους ἔχουν ἀνάγκη συντροφιᾶς καί φροντίδας, τολμοῦμε ἐμεῖς οἱ ἐνορῖτες νά ρωτᾶμε «τί κάνει ἡ Ἐκκλησία;» Ἀντί νά αἰσθανόμαστε εὐγνωμοσύνη, πρῶτα πρός τόν Θεό καί ὕστερα πρός τούς ἱερεῖς τῆς ἐνορίας μας πού ἔχουμε τέτοια πλούσια ἐνοριακή ζωή, ἔχουμε τό θράσος (γιατί περί θράσους πρόκειται) νά λέμε ποῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί γιατί δέν κάνει κάτι; Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐπί τῆς ὁδοῦ Ἀσκληπιοῦ, δύο βήματα ἀπό τά σπίτια μας, ἀνοιχτή ἀπό τό πρωΐ μέχρι τό βράδυ! Ἐμεῖς ποῦ εἴμαστε;  Ἀντί νά ρωτήσουμε τούς ἑαυτούς μας πόσες φορές τήν ἑβδομάδα μπαίνουμε μέσα στόν ἱερό Ναό κατηγοροῦμε τήν Ἐκκλησία ὅτι δέν κάνει τίποτε γιά μᾶς καί τά παιδιά μας; Χωρίς νά καταφύγουμε σ’ Αὐτήν, περιμένουμε νά μᾶς χτυπήσει τήν πόρτα καί νά μᾶς ρωτήσει ἄν Τήν ἔχουμε ἀνάγκη; Ἀκόμα κι αὐτό τό κάνει ἡ ἐνορία μας! Σέ κάθε ἔναρξη τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς, οἱ ἱερεῖς πού ἐπιτελοῦν τόν Ἁγιασμό στά σχολεῖα, μιλοῦν στά παιδιά γιά τό ρόλο τῆς Ἐκκλησίας καί ἐνημερώνουν γιά τό πρόγραμμα τοῦ νεανικοῦ κέντρου.

Καί στό τέλος-τέλος δέν πρέπει νά ἀναρωτηθοῦμε κι ἐμεῖς  τί κάνουμε γιά τήν Ἐκκλησία; Τί προσφέρουμε γιά νά ἀπαιτοῦμε νά μᾶς παρέχονται καί ὑπηρεσίες; Οὔτε τήν παρουσία μας δέν προσφέρουμε. Οὔτε κἄν τόν καλό μας λόγο.

Στό κράτος δίνουμε πάνω ἀπό τό μισό εἰσόδημά μας καί πάλι δέν ἔχουμε τέτοιες ἀπαιτήσεις, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά εἴχαμε. Πληρώνουμε τόσους φόρους, τέλη, εἰσφορές, διόδια… καί ποιά εἶναι τά ἀνταποδοτικά μας ὀφέλη; Τό ἀπόλυτο τίποτε. Ἡ παιδεία τῶν παιδιῶν μας ἔχει καταντήσει  «θέμα τύχης», ἅμα δηλαδή πέσει τό παιδί μας στά χέρια ἱκανῶν δασκάλων πού ἐνδιαφέρονται νά προσφέρουν τίς γνώσεις πού εἶναι ὑποχρεωμένοι νά προσφέρουν, γιατί αὐτή εἶναι ἡ δουλειά τους. Ἡ πατρική περίθαλψη ἐπίσης κατάντησε θέμα τύχης καί μάλιστα μέ πιό πολλές δυσκολίες, γιατί καί οἱ εὐσυνείδητοι γιατροί ἔχουν πολλές φορές περιορισμένες δυνατότητες ἀπό τό κράτος νά ἀσκήσουν τήν ἰατρική τους κατά συνείδηση. Οἱ δρόμοι, ἡ καθαριότητα, ὅλοι γενικά οἱ δημόσιοι τομεῖς σέ τί ἐπίπεδο κινοῦνται; Ἀντί λοιπόν νά ἀπαιτοῦμε ἀπό τό κράτος νά κάνει τή δουλειά του ὅπως πρέπει, ἀπαιτοῦμε ἀπό τήν Ἐκκλησία νά ἐπιτελεῖ καί τό ἔργο  τοῦ κράτους; Θέλουμε νά μᾶς τρέφει, νά μᾶς ντύνει, νά μᾶς περιθάλπει καί νά μᾶς λύνει τά προβλήματα πού ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δημιουργοῦμε παραβαίνοντας τίς ὁδηγίες τοῦ Θεοῦ, νά μᾶς “κυνηγάει” σ’ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ζωῆς μας κι ἐμεῖς νά μήν τήν θέλουμε. Καί μετά ἀπό ὅλα αὐτά, νά τήν ἐγκαλοῦμε κι ἀπό πάνω ὅτι δέν προσφέρει τίποτα στόν ἄνθρωπο!!!

Στά λόγια αὐτά τῆς μητέρας ἐκφράζεται ἐπίσης ἡ χαρακτηριστική νοοτροπία τῆς ἐποχῆς μας: ἐμεῖς δέν ἔχουμε ὑποχρέωση νά διαπαιδαγωγήσουμε τά παιδιά μας. Τό σχολεῖο, ἡ Ἐκκλησία, ὁ κόσμος…κάποιος ἄλλος τέλος πάντων ἔχει αὐτήν τήν ὑποχρέωση! Ἐμεῖς γενικά δέν ἔχουμε ὑποχρεώσεις. Δέν πρέπει νά βελτιώσουμε τόν ἑαυτό μας. Οἱ ἄλλοι πρέπει νά φροντίσουν νά στέκονται σωστά ἀπέναντί μας γιά νά μήν μᾶς προκαλοῦν καί μᾶς φέρνουν ἐμπόδια!

Τί κάνει ἡ Ἐκκλησία γιά τά παιδιά μας; Τί κάνει ἡ Ἐκκλησία γιά τό Ἔθνος μας; Τί κάνει ἡ Ἐκκλησία μέ τήν «ἀμύθητη» περιουσία; Αὐτά εἶναι τά ἐρωτηματικά τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου! Αὐτά ὅμως ἠχοῦν τόσο ἀνόητα ὅσο τό νά ρωτᾶμε:  Τί κάνει ἕνα νοσοκομεῖο γιά τούς ἀσθενεῖς πού βρίσκονται στά σπίτια τους;  Τί κάνουν οἱ γιατροί καί δέν θεραπεύουν τούς ἀνθρώπους ἀπό ἀπόσταση; Θά ἔπρεπε νά τηλε-ἐντοπίζουν τούς ἀσθενεῖς, νά τηλε-διαγνώνουν τίς ἀσθένειες  καί νά τίς τηλε-θεραπεύουν!

  Δέν μᾶς ἀπασχολεῖ τό πῶς θά ἀξιοποιήσουμε ἐμεῖς τήν Ἐκκλησία. Δέν μᾶς ἀπασχολεῖ τό πώς θά ἀξιοποιήσουμε ὅλα τά μέσα πού μᾶς παρέχονται προκειμένου νά βελτιωθοῦμε κι ἐμεῖς καί τά παιδιά μας. Μᾶς ἀπασχολεῖ τό ποιός φταίει πού ἐμεῖς δέν προκόβουμε! Πάντα  φταίει κάποιος ἄλλος, ἔξω ἀπό μᾶς!

Ἐμεῖς οἱ γονεῖς καταλαβαίνουμε ὅτι δέν εἴμαστε ἱκανοί νά διαπαιδαγωγήσουμε τά παιδιά μας. Τό ὁμολογοῦμε. Ἀντί ὅμως νά σκύψουμε τό κεφάλι καί νά πᾶμε ἐκεῖ πού θά μάθουμε σωστή διαπαιδαγώγηση, θέλουμε τόν παιδαγωγό νά προνοεῖ γιά μᾶς, νά μεριμνᾶ γιά τά παιδιά μας καί νά μᾶς χτυπᾶ τήν πόρτα γιά νά μᾶς βοηθήσει.

Τελικά, ὅσο πιό πολύ ἀπομακρύνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό τό Θεό, τόσο πιό ἀπαιτητικά Τοῦ ζητάει τό λόγο γιατί δέν κάνει κάτι γι’ αὐτόν.

Ἀλλά καί γιά τούς ἀνθρώπους τό ἴδιο δέν αἰσθανόμαστε; Ὅσο πιό πολύ ἀδιαφοροῦμε γι’ αὐτούς, τόσο πιό ἀπαιτητικοί γινόμαστε, γιατί τἄχα δέν νοιάζονται γιά μᾶς. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως πού εἰλικρινά ἐνδιαφέρεται γιά τούς ἄλλους, δέν ἀσχολεῖται τόσο μέ τό ἄν οἱ ἄλλοι ἐνδιαφέρονται γι’ αὐτόν. Τόν γεμίζει τόσο πολύ τό δικό του ἐνδιαφέρον, ὥστε δέν κάθεται νά σκεφτεῖ πόσο ἐνδιαφέρονται οἱ ἄλλοι γι’ αὐτόν.

Στήν ἀνατολή τοῦ νέου ἔτους, εὐχόμαστε ὁλόψυχα νά ἀνατείλει στήν ψυχή μας ἡ ἐλπίδα ὅτι μποροῦμε νά κάνουμε μιά νέα ἀρχή, ἀξιοποιῶντας ὅλα ὅσα μᾶς ἔχουν χαρισθεῖ. Ἄς ἐκμεταλλευτοῦμε (μέ τήν καλή ἔννοια τοῦ ὅρου) τίς εὐκαιρίες τῆς ζωῆς μας γιά τήν προσωπική καί οἰκογενειακή μας προκοπή.

Ἄς νιώσουμε βαθιά στό νοῦ καί στήν καρδιά μας εὐγνωμοσύνη πρός τό Θεό, πού δέν μᾶς ἔχει ἐγκαταλείψει ἀκόμα, πού ἀνέχεται τό θράσος μας, πού μᾶς ἀξιώνει ἀκόμα νά μπαίνουμε στόν Ἅγιο Ναό Του καί νά δεχόμαστε τίς τόσες καθημερινές εὐεργεσίες Του καί ἄς παρακαλέσουμε νά δίνει δύναμη στούς ἄοκνους ἱερεῖς τῆς ἐνορίας μας, οἱ ὁποῖοι μέ χαρά ὑπηρετοῦν ὅλους ἐμᾶς, ἀκόμα κι ὅταν, ἀντί γιά εύχαριστία, εἰσπράττουν κρίσεις καί κατακρίσεις.

Μαρίνα Διαμαντῆ

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 115 

Ἰανουάριος 2012