«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - Οἱ Ἰοῦδες δέν ἔχουν ἄλλοθι

Οἱ Ἰοῦδες δέν ἔχουν ἄλλοθι

Τόν τελευταῖο καιρό, στίς συζητήσεις πού γίνονται (µέ θέµα πάντα τήν οἰκονοµική κρίση), ὅλο καί περισσότερο ἀκούγεται τό ὅτι ἐδῶ πού φτάσαµε, τό φταίξιµο εἶναι καί δικό µας. Πώς φταῖµε κι ἐµεῖς γιά τήν κατάντια µας. Βέβαια, ὁ καθένας ἀπό αὐτούς πού τό λέει, ἐννοεῖ καί κάτι διαφορετικό. Ἄλλος ἐννοεῖ τίς λανθασµένες πολιτικές ἐκτιµήσεις καί ἐπιλογές τοῦ Ἕλληνα, ἄλλος ἐννοεῖ τήν οἰκονοµική ἄνεση καί ὑπερκατανάλωση, µέσα στήν ὁποία εἶχε συνηθίσει νά ζεῖ ἡ πλειονότητα τῶν νεοελλήνων καί ἄλλος ἐννοεῖ τήν πνευµατική φτώχια στήν ὁποία περιήλθαµε, ἀπό τήν ἀπαίδευτη παιδεία µας καί τήν ἀπαξίωση τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς φιλοσοφίας µας. Ὑπάρχουν, βέβαια, καί κάποιοι ἄλλοι (γραφικοί πιά) πού λένε ὅτι φταῖµε ἐµεῖς, διότι φύγαµε ἀπό τήν Ἐκκλησία, βγάλαµε τόν Θεό ἀπό τή ζωή µας καί κόψαµε κάθε σύνδεση µέ τίς Ἑλληνορθόδοξες Ρωµαίικες ρίζες καί παραδόσεις µας.

Ὅπως καταλαβαίνουµε, σέ ὅλες αὐτές τίς ἀπόψεις, ὑπάρχει καί µιά δόση ἀλήθειας, µικρή ἤ µεγάλη. Αὐτό, ὅµως, εἶναι ἕνα ἄλλο θέµα γιά συζήτηση. Ἐγώ ἔρχοµαι νά ρωτήσω τό ἑξῆς: Θά µποροῦσε κάποιος, βασιζόµενος σέ αὐτές τίς µικρές ἤ µεγάλες ἀλήθειες, νά πεῖ πώς, εὐτυχῶς πού ἔκαναν ὅλα αὐτά πού ἔκαναν οἱ πολιτικοί µας, διότι µέ αὐτό τόν τρόπο θά ἔρθουµε στά συγκαλά µας καί θά δοῦµε τά πράγµατα ὅπως θά ἔπρεπε νά τά βλέπουµε κι ὅτι θά διορθωθοῦν πιά, οἱ στραβές µας συνήθειες; Μᾶλλον ἐδῶ κάτι δέν πάει καλά! Κάτι ἀκούγεται στραβό!

Αὐτή εἶναι καί ἡ διαπίστωση πού ἔκανα πρόσφατα καί ἔρχοµαι νά τήν µοιραστῶ µαζί σας. Σᾶς πληροφορῶ πώς δέν ἦταν λίγοι αὐτοί (δυστυχῶς πιστοί ὀπαδοί κοµµάτων) πού, ὅταν σέ φιλικές  συζητήσεις µας ἀνέφερα ὅτι φταῖµε κι ἐµεῖς ἀφοῦ µέ τήν ἀσεβῆ καί δίχως πίστη ζωή µας φέραµε τήν καταστροφή, τούς ἔβλεπες νά ἀνακουφίζονται, διότι εἶχαν πλέον ἕναν λόγο γιά νά δικαιολογήσουν αὐτά πού ἔκαναν οἱ ἀγαπηµένοι τους! Καί µερικοί ἀπό αὐτούς ἔφτασαν στό σηµεῖο νά ποῦν ὅτι «ὅλα γίνονται γιά τό καλό µας διότι ἔτσι πρέπει νά γίνει! Δέν ἦταν ζωή αὐτή πού ζούσαµε! Καλά µᾶς κάνουν µήπως καί βάλουµε µυαλό»! Δηλαδή ἐκεῖ πού µᾶς χρωστοῦσαν, µᾶς πῆραν καί τό βόδι!

Ξέρετε, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι µοῦ θυµίζουν τούς ὑποστηρικτές τοῦ Ἰούδα (καί βεβαίως οἱ πολιτικοί µας, θυµίζουν τόν ἴδιο τόν Ἰούδα), ὁπότε καί τώρα τή Μεγάλη Σαρακοστή τοῦ Πάσχα, εἶναι ὅλοι τους πολύ ἐπίκαιροι! Ἔχω ἀκούσει πολλούς νά λένε: «τί φταίει ὁ Ἰούδας; Ἀφοῦ ἐξυπηρετοῦσε τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ἔπρεπε νά τό κάνει γιά νά γίνουν τά πράγµατα ὅπως ἦταν γραµµένα! Τί φταίει λοιπόν;»!!!

Ἀνοίγοντας ἐδῶ µία µικρή παρένθεση, µποροῦµε νά ποῦµε ὅτι τό νά ὑποστηρίζει κάποιος τόν Ἰούδα, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ἄποψη ἑνός ἀνθρώπου πού ζεῖ καί βιώνει τό Πάσχα ὄχι µέσα ἀπό τίς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας µας, πού εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ἀλλά µέσα ἀπό βιβλία ἤ περιοδικά ἤ διάφορες τηλεοπτικές ταινίες πού προβάλλονται τίς ἅγιες µέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδοµάδας καί εἰδικά ἀπό τό (καλογυρισµένο κατά τά ἄλλα) ἔργο «Ὁ Ἰησοῦς ἀπό τή Ναζαρέτ», τό ὁποῖο ἔχει γίνει γιά πολλούς, δυστυχῶς, Ἕλληνες, τό εὐαγγέλιο τῆς Ἱερῆς αὐτῆς περιόδου. Δηλαδή ζοῦν τό Πάσχα µέσα ἀπό στρεβλά καί ψεύτικα πράγµατα. Αὐτό ὅµως, εἶναι ἕνα ἄλλο πικρό θέµα. Ἐάν ὁ Ἰούδας ἦταν µέρος τοῦ Θείου σχεδίου, δέν θά ἀκούγαµε τότε τόν ἴδιο τόν Κύριο νά λέει στό Εὐαγγέλιο τῆς Μ. Τετάρτης καί Μ. Πέµπτης «ἀλλοίµονο σ’ αὐτόν, πού γίνεται ἡ αἰτία νά παραδοθεῖ ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου» καί νά συνεχίζει λέγοντας: «Καλύτερα γι’ αὐτόν θά ἦταν νά µήν εἶχε γεννηθεῖ»! Εἶναι δυνατόν νά λέει κάτι τέτοιο γιά τόν ἄνθρωπο πού Τόν ἐξυπηρέτησε στό σχέδιό Του; Ποιά θά ἦταν τότε ἡ διαφορά τῆς πίστεώς µας ἀπό αὐτήν στούς ἀνθρωποπαθεῖς θεούς τοῦ Ὀλύµπου; Ἁπλᾶ ὁ Θεός, γνώριζε ὅτι θά βρεθεῖ ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος θά φερθεῖ κατ’ αὐτόν τόν τρόπο. Καί βεβαίως τά γραµµένα πού λένε, δέν εἶναι προγεγραµµένα καί προορισµένα, ἁπλᾶ εἶναι οἱ ἐπιθυµίες, ἐνέργειες καί πράξεις τῶν ἀνθρώπων, τίς ὁποῖες ὁ Θεός γνωρίζει ἀκόµα καί πρίν γεννηθοῦν οἱ ἄνθρωποι πού θά τίς κάνουν.

Ὁ Ἰούδας λοιπόν, ἠθεληµένα καί µέ σώας τάς φρένας ἔπραξε ὅσα ἔπραξε, πρός ἴδιον (νοµιζόµενο) ὄφελος, ὅπως ἀκριβῶς καί οἱ σηµερινοί Ἰοῦδες. Ἠθεληµένα ἔπραξαν ὅσα ἔπραξαν καί συνεχίζουν νά πράττουν, πρός ἴδιον ὄφελος. Οἱ ὑποστηρικτές λοιπόν, τῶν σηµερινῶν Ἰούδων ζοῦν καί βλέπουν τά πράγµατα στρεβλά καί ἰδιοτελῆ ὅπως, ἀκριβῶς στρεβλά καί ψεύτικα βιώνουν τό Πάσχα οἱ ἀφελεῖς (ἐπιεικέστατα) ὑποστηρικτές τοῦ Ἰούδα. Ἑποµένως εἶναι τελείως χαζό κι ἀνόητο νά νοµίζουν µερικοί, ὅτι µποροῦν νά τούς δώσουν ἄλλοθι γιά ὅσα ἔκαναν καί κάνουν, µέ τό σκεπτικό ὅτι θά ἀλλάξουµε κι ἐµεῖς σάν ἄνθρωποι καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο θά γίνουµε καλύτεροι.

Ὅταν λέµε ὅτι φταῖµε κι ἐµεῖς, ἐννοοῦµε πώς, ναί, φταῖµε ἐπειδή ὅµως, ἀρνηθήκαµε τόν Θεό. Ἐπειδή φύγαµε ἀπό κοντά Του. Ἐπειδή µέ τήν ἀσεβή ζωή µας Τοῦ γυρίσαµε τήν πλάτη. Γιά ὅλα αὐτά τά αἴτια ἦρθε καί τό ἀνάλογο ἀποτέλεσµα, τό ὁποῖο καί περίτρανα βιώνουµε. Δέν σηµαίνει ὅτι ἐπικροτοῦµε καί αὐτόν πού ἔφερε τήν καταστροφή καί τή δυστυχία. Δέν σηµαίνει ὅτι ἐπικροτοῦµε αὐτούς τῶν ὁποίων οἱ ἀποφάσεις ὑποδουλώνουν καί ξεπουλοῦν τήν πατρίδα µας. Δέ σηµαίνει ὅτι θά τούς χρωστᾶµε κι εὐγνωµοσύνη γι’ αὐτά πού τραβᾶµε, ἐπειδή ἔτσι θά ξεφύγουµε ἀπό τόν ζυγό τῆς ὑπερκατανάλωσης ἤ τῆς ψευτοευµάρειας ἤ τῆς ἀνηθικότητας ἤ ὅποιου ἄλλου πάθους στό ὁποῖο ἔχουµε πέσει. Σηµαίνει ὅµως κάτι στό ὁποῖο δέν δίνουµε καµία ἀπολύτως σηµασία. Σηµαίνει κάτι τό ὁποῖο εἶναι Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ καί ἐµεῖς δέν τό βλέπουµε! Καί ποιό εἶναι αὐτό; Ὅτι, ἐάν κατανοήσουµε τό λάθος µας, µετανοήσουµε καί ξαναγυρίσουµε στόν Πατέρα µας, τά πράγµατα θά ἀλλάξουν χωρίς κανέναν µεσάζοντα καί κανέναν ψευτοσωτῆρα. Ἐάν καταλάβουµε τήν αἰτία τῆς καταστροφῆς µας καί γονατίσουµε ἀπό τό βάρος τῆς µετάνοιας, τότε θά ἔλθει καί ἡ λύτρωση.

Γυρίσαµε τήν πλάτη στό Θεό καί πήγαµε νά παίξουµε λιγάκι µέ τά µπιχλιµπίδια τοῦ διαβόλου. Ἐντάξει τό κάναµε. Καί τώρα κλαῖµε καί στενάζουµε καί µοιρολογοῦµε. Ἔ! µήπως εἶναι καιρός νά ἐπιστρέψουµε; Σάν πολύ δέν κάτσαµε στήν σκοτεινή ἀντίπερα ὄχθη; Σάν πολύ δέν ἀποκάµαµε ἀπό τήν χαιρεκακία τοῦ µισόκαλου καί τῶν ἀνθρώπων του; Ἄς ἀνανήψουµε, λοιπόν. Ἄς σηκωθοῦµε! Ἄς ἀφήσουµε στήν ἄκρη τίς λιποψυχίες καί τίς αὐτοκτονίες! Καί ἀντί νά δώσουµε τέλος στή βιοτική µας ζωή (χάνοντας µονοµιᾶς τήν πολύτιµη ψυχή µας), νά δώσουµε τέλος στήν ψεύτικη καί χωρίς Θεό ζωή. Ἀντί νά γονατίζουµε ἀπό τήν θλίψη καί τά δυσβάσταχτα µέτρα τῶν ἀνθρώπων τοῦ κακοῦ, ἄς γονατίσουµε µέ µετάνοια καί πίστη καί ἀγάπη στόν Θεό, στόν Πατέρα µας κι ἄς τοῦ ποῦµε: «Ἥµαρτον! Ἥµαρτον, δέν εἶµαι ἄξιος νά λέγοµαι γιός Σου. Ἄσε µε νά ζήσω ὡς ἕναν ἀπό τούς µισθίους Σου. Τό µόνο πού θέλω εἶναι νά εἶµαι µαζί Σου». Ποιός πατέρας θά ἀκούσει αὐτά τά λόγια καί θά γυρίσει τήν πλάτη στό παιδί του; Ποιός πατέρας ἀντί γιά ψωµί, πού τοῦ ζητάει τό παιδί του, θά τοῦ δώσει πέτρα;

Ἄς βάλουµε τά πράγµατα σέ µιά σειρά κι ἄς καταλάβουµε καλά τά ἑξῆς: Πρῶτα πρῶτα  ὅτι ὅλοι οἱ Ἰοῦδες ἀνά τόν κόσµο καί τούς αἰῶνες, βεβαίως καί ὑπηρετοῦν ἔργο! Καί µάλιστα ἔργο δύσκολο καί µεγαλόπνοο! Εἶναι ὅµως, ἔργο τοῦ ἀφέντη τους τοῦ διαβόλου. Εἶναι ἔργο µισόκαλο καί µισάνθρωπο, εἴτε τό καταλαβαίνει ὁ κάθε Ἰούδας (ἐντεταγµένος σέ κάποιο σκοπό) εἴτε ὄχι (ἀνόητος Ἰούδας). Πρέπει λοιπόν νά καταλάβουµε ὅτι ὅταν ἐµεῖς δίνουµε ἀξία κι ἐξουσία σέ αὐτούς, αὐτόµατα δίνουµε ἀξία κι ἐξουσία στόν ἀφέντη τους τόν διάβολο νά µᾶς καίει καί νά µᾶς πονάει. Καί τό δεύτερο καί κυριότερο, νά βάλουµε καλά στό µυαλό µας ὅτι µποροῦµε νά ἀλλάξουµε τά πάντα ΜΟΝΟ ἐάν ἀπευθυνθοῦµε στόν Κύριο τῶν πάντων, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν Θεό. Καί γιά νά τό καταφέρουµε αὐτό, ἀφοῦ ὅλοι ἔχουµε πειστεῖ ὅτι ἐµεῖς φταῖµε γιά ὅλα αὐτά,  πρέπει νά ἀλλάξουµε τίς καρδιές µας. Νά τίς καθαρίσουµε καί νά τίς συντονίσουµε στή συχνότητα τοῦ Θεοῦ (ὅπως ἔλεγε καί ὁ µακαριστός Γέροντας Παΐσιος). Διότι τί λέει ὁ Ψαλµός; «Κατά τάς καρδίας ὑµῶν καί οἱ ἄρχοντες ὑµῶν».

Γιά νά ἀλλάξουν λοιπόν, οἱ ἄρχοντες πρέπει νά ἀλλάξουν οἱ καρδιές µας, καί γιά νά ἀλλάξουν οἱ καρδιές µας πρέπει νά προσκολληθοῦµε στόν Χριστό, νά γαντζωθοῦµε ἀπ’ τόν Χριστό, νά γίνουµε ἕνα µέ Αὐτόν, πού χωρίς νά ζητήσει κανένα µά κανένα ἀντάλλαγµα εἶπε: «Δεῦτε πρός µε πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισµένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑµᾶς».

Εὔχοµαι, µέ τό τέλος τῆς  Ἁγίας αὐτῆς  Σαρακοστῆς, νά ὁδηγηθοῦµε ἐπιτέλους στόν Χριστό καί ὅλοι µαζί πιά (γιατί ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἴµαστε ἐξουθενωµένοι) νά ξεκουραστοῦµε, νά ἀναπαυθοῦµε καί νά ἀναστηθοῦµε µαζί Του. Τί ὡραιότερο;!

Ἀναστάσιος Μυρίλλας

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 118

Ἀπρίλιος 2012