«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΤΑΙ

ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΤΑΙ

Τήν γλῶσσα τήν ἑλληνική οἱ Ποσειδωνιᾶται

ἐξέχασαν τόσους αἰῶνας ἀνακατευµένοι

µέ Τυρρηνούς, καί µέ Λατίνους, κι ἄλλους ξένους.

Τό µόνο πού τούς ἔµενε προγονικό

ἦταν µία ἑλληνική γιορτή, µέ τελετές ὡραῖες,

µέ λύρες καί µέ αὐλούς, µέ ἀγῶνας καί στεφάνους.

Κ’ εἶχαν συνήθειο πρός τό τέλος τῆς γιορτῆς

τά παλαιά τους ἔθιµα νά διηγοῦνται,

καί τά ἑλληνικά ὀνόµατα νά ξαναλένε,

πού µόλις πιά τά καταλάµβαναν ὀλίγοι.

Καί πάντα µελαγχολικά τελείων’ ἡ γιορτή τους.

Γιατί θυµοῦνταν πού κι αὐτοί ἦσαν Ἕλληνες –

Ἰταλιῶται ἕναν καιρό κι αὐτοί,

καί τώρα πῶς ἐξέπεσαν, πῶς ἔγιναν,

νά ζοῦν καί νά ὁµιλοῦν βαρβαρικά

βγαλµένοι –ὦ συµφορά!– ἀπ’ τόν Ἑλληνισµό.

Κ. Καβάφης

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 118

Ἀπρίλιος 2012