«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΞΑΝΑΣΦΡΑΓΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!

ΟΛΟΙ  ΕΜΕΙΣ  ΞΑΝΑΣΦΡΑΓΙΖΟΥΜΕ

ΤΟΝ  ΤΑΦΟ ΤΟΥ  ΧΡΙΣΤΟΥ!

Δέν ἔχουμε πιά δύναμη νά χαροῦμε τό Πάσχα πού ἔρχεται γιατί ἡ ψυχή μας ἔχει κυριευθεῖ  –σχεδόν ὁλοκληρωτικά– ἀπό τή θλίψη. Μιά θλίψη πού πηγάζει ἀπό τίς ἀμετανόητες ἐνοχές μας, ἀφοῦ, ὄχι μόνο συνεχῶς ἁμαρτάνουμε, ἀλλά καί ἐνεργοῦμε πονηρά ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ μας ἤ «συνευδοκοῦμε τοῖς πράττουσι».

Γίναμε σιγά-σιγά, χωρίς νά τό “πάρουμε εἴδηση”, σάν ἄθεοι «ἐν τῷ κόσμῳ», ἀφοῦ ἐκλέγουμε ἐδῶ καί μισό αἰῶνα τούς πιό ἀδιάφορους ἤ καί ἐχθρούς τῆς Πίστεώς μας ἀνθρώπους καί τούς ἀναθέσαμε καί τή δική μας ἀνατροφή καί διαπαιδαγώγηση ἀλλά καί τῶν παιδιῶν μας.

Ἔτσι μᾶς φαίνεται ἀπίστευτο, ὅταν –κάποιες στιγμές, δυσ-τυχῶς λίγες– συνειδητοποιοῦμε τό πόσο ἐξοικειωθήκαμε μέ τό νά περιφρονεῖται καί νά περιθωριοποιεῖται ὁ Χριστός καί ἡ –διά τῆς Ἐκκλησίας– Παρουσία Του στήν Πατρίδα μας.

Καί ὅμως! Ὅσο ἀπίστευτο κι ἄν μᾶς φαίνεται εἶναι πέρα γιά πέρα δικό μας αὐτό τό ἀποτέλεσμα. Δική μας ἡ ἀφροσύνη, δική μας ἡ παράνομη ἀνοχή τοῦ κακοῦ, δική μας ἀποκλειστικά ἡ εὐθύνη πού ἀγαπήσαμε τά «στοιχεῖα τοῦ κόσμου» καί παραδο­θήκαμε ὁλοκληρωτικά σ’ αὐτά. Δική μας ἡ εὐθύνη πού παραμεί­ναμε ἁπλῶς θρησκευόμενοι, μέ μιά μίζερη καί –κατ’ οὐσίαν–βλάσφημη θρησκευτικότητα τοῦ «δοῦναι καί λαβεῖν» καί δέν σχετισθήκαμε ἀπόλυτα, λατρευτικά, μέ τόν Χριστό μας.

Τώρα πιά, τά πράγματα ἔχουν τόσο πολύ περιπλακεῖ, ὥστε γιά τή διόρθωσή τους νά εἶναι ἀνίσχυρη ἡ ὅποια ἀνθρώπινη ἤ καί ἀγγελική βοήθεια καί ἀπαιτεῖται μιά ἀπ’ εὐθείας δραστική παρέμβαση τοῦ Θεοῦ, σ’ ἐμᾶς «τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας».

 Τώρα πιά, οἱ ἄνθρωποι τοῦ τόπου μας, ἄλλοι ἔχουν γίνει ἴδιοι μέ τούς ἀλειτούργητους καί ἀντιεκκλησιαστικούς Κυβερνῆ­τες μας, εἰκόνα καί ὁμοίωσή τους, καί ἄλλοι, οἱ παθολογικά θρησκευόμενοι, ἔχουν παραφρονήσει καί κάνουν σπασμωδικές καί ἀψυχολόγητες “ἐπαναστατικές” ἐνέργειες, ὁσάκις συνειδητοποιοῦν ὅτι διαταράσσεται ἡ ψευδαίσθηση τῆς “πνευματικῆς” τους ἰσορροπίας καί ὅταν νοιώθουν ψυχολογική ἀνασφάλεια ἀπό κάποιες ἀνώδινες γιά τήν πνευματική ζωή Κυβερνητικές ἀποφά­σεις, γιατί δέν εἶναι εἰς θέσιν νά διακρίνουν τό μεῖζον ἀπό τό ἔλασ­σον, τό καίριο καί σημαντικό, ἀπό τό ἀφελές καί ἀνώφελο!

Ἔτσι, ἀπέμειναν πολύ λίγοι πνευματικά ὑγιεῖς στόν τόπο μας νά ἀλγοῦν καί νά θρηνοῦν τήν οἰκτρή κατάσταση πού ἔχουμε περιέλθει, κάτι σάν τή «φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ», πού, ὅμως δέν φθάνει στίς ἀκοές τῶν πολλῶν γιατί ἤ εἶναι γεμᾶτες ἀπό ἐκωφαν­τικούς “μουσικούς” κρότους(!) ἤ ...οἰστρογόνο φόβο!

* * *

Τό πνευματικό ἀδιέξοδο πού δημιουργήσαμε μέ τίς ἐπιπόλαιες καί ἄκριτες ἐπιλογές μας ἤ μέ τήν ἀνοχή καί ὑπόθαλψη τῶν ἀνόσιων ἐπιλογῶν τῶν ἄλλων, φαίνεται πώς διαμόρφωσε τό ἰδανικό περιβάλλον γιά νά θριαμβεύουν οἱ «υἱοί τοῦ σκότους».

Σέ ὅλες τίς πτυχές τῆς δημόσιας ζωῆς, ἀπροκάλυπτα πιά, ἐπιχειρεῖται ἀπό τούς «δοκοῦντας ἄρχειν» στήν Πατρίδα μας ἡ βιαία ἐπιστροφή τοῦ Χριστοῦ στόν Τάφο Του σάν κοινοῦ θνητοῦ, ὥστε νά πάψη πλέον νά μᾶς ἀπασχολῆ ὡς Θεός καί νά καθυστερῆ τήν πρόοδό μας, τήν ἀπόλυτη ἐξομοίωσή μας μέ τά ἔθνη, πού ἀπό αἰώνων ἔχουν καγχάσει στό Καπιτώλιο ὅτι Θεός δέν ὑπάρχει!

Δέν πτοεῖ τήν κατά τοῦ Χριστοῦ καταδιωκτική μανία τῶν “ἀρχόντων” μας τό Βατερλώ, πού ἦλθε σάν ἀπάντηση στόν καγχασμό αὐτόν, ὅπως δέν ἐπτόησαν καί τόν Διάβολο ὅσα δεινά ἔχει “εἰσπράξει” ἀπό κτίσεως κόσμου ὡς ἐπίχειρα τῆς κακίας του! Αὐτός ὁ ἴδιος Διάβολος τούς “ἐμπνέει” καί τούς δίνει “κουρά­γιο” νά συνεχίζουν ἀπτόητοι τήν ὑποτίμηση τοῦ Χριστοῦ, νά Τόν θεωροῦν ἕνα ἁπλό μῦθο, πού ἀρκεῖ μιά νομοθετική ρύθμιση γιά νά πάψη νά ἐπηρεάζη τή ζωή τῶν ἀνθρώπων!

Εἶναι πιά ὁλοφάνερο ὅτι ὁ λαός μας, αὐτός ὁ κάποτε βαθειά εὐσεβής Ὀρθόδοξος λαός, ἐκβιάζεται κάθε μέρα καί περισσότερο νά ἀρνηθῆ τήν πίστη του, ὄχι με Κάρτες καί τσιπάκια “σατανικά” –αὐτό τό νομίζουν οἱ ἀφελεῖς– ἀλλά μέ κάθε μέσο καί τρόπο πού θά ἐξαφανίση ἀπό τή δημόσια ζωή τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ ὡς τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος τοῦ κόσμου!

Ὁ Χριστός παρουσιάζεται συνεχῶς ἀπό τούς Κυβερνῆτες μας μόνο ὡς ἄνθρωπος καί πρός ἐνίσχυσή τους ἐπιστρατεύουν, μέ τά διορισμένα ὄργανά τους, πλῆθος ἀμοραλιστῶν καί ἐμπαθῶν ἀνθρώπων, τούς ὁποίους παρελαύνουν στά Μ.Μ.Ε.  νά διακηρύσσουν ὅτι ὁ Χριστός ἦταν (καί δέν εἶναι πιά) ἕνας δυναμικός καί ἐπαναστατικός ἄνθρωπος πού οἱ Μαθητές του τόν ...θεοποίησαν! Πρόσφατα, ἀνεσύρθη ἀπό τήν τηλεοπτική ναφθαλίνη καί ἕνας  φι­­λό­σοφος, γιατί τώρα πιά ἔπαψε νά πιστεύη ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Μόνος Ἀληθινός Θεός καί ἔτσι εἶναι ἀξιοποιήσιμος στήν ἐργολαβία ἐπανενταφιασμοῦ τοῦ Χριστοῦ! Ὅσο διάστημα μαθήτευε στόν χαρισματοῦχο καί σημειοφόρο π. Πορφύριο,  καί εἶχε πιστέψει στήν Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν διακήρυττε, τόν εἶχαν θέσει στήν ἀφάνεια, τώρα πού ἐγκατέλειψε τήν πίστη, τόν ξαναθυ­μήθηκαν! Αὐτή εἶναι ἡ τακτική καί ἡ ποιότητα τῶν ἐργολάβων τῆς ἀνομίας. Νά πασχίζουν νά μετετρέψουν σέ χῶμα τόν Οὐρανό, γιά  νά Τόν καταντήσουν ἴδιον καί ἀπαράλλακτον μέ τή χωματένια καί δυσείμονα ψυχή τους!

Ὁ Χριστός τότε, «τήν θύραν τοῦ Μνήματος σφραγισθῆναι μή κωλύσας, τήν πίστιν ἀναστάς παρέσχε πᾶσι». Ἔτσι καί τώ­ρα, δέν ἐμποδίζει τό νά ξανασφραγίζουμε τόν Τάφον Του καί νά Τόν περιπαίζουμε σαρκαστικά, γιατί ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ καί ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Θεός καί ὄχι μόνο ἦταν! Δέν ἀμφιβάλλει γιά τήν Θεότητά Του, οὔτε κινδυνεύει ἀπό κανέναν καί πολύ λιγώτερο ἀπό ἐμᾶς τούς ἀθλίους.

Ὡστόσο, ὅλοι ἐμεῖς καί περισσότερο ἐμεῖς οἱ κληρικοί, ἔχουμε κάνει τό χρέος μας; Ἔχουμε δείξει τή φιλία καί τήν Λατρεία μας πρός Ἐκεῖνον πού ἐβάστασε καί βαστάζει «πάσας τάς ἀνομίας» μας; Ἔχουμε προτάξει τά στήθη μας νά Τόν ὑπερασπισθοῦμε – ὄχι γιατί τό ἔχει ἀνάγκη ἀλλά γιατί ἐμεῖς τό νοιώθουμε ἀνάγκη μας– νά ὑπερασπισθοῦμε Ἐκεῖνον, πού εἶναι «ὁ ὑπερασπιστής τῆς ζωῆς μας»;

Ἐάν σέ μιά τόσο βρώμικη ἐποχή, σάν τή δική μας, πού τήν ἀηδιάζουμε ἀκόμη καί ἐμεῖς οἱ βρώμικοι, δέν μποροῦμε νά ξεσηκωθοῦμε Πανεθνικά καί νά ὑπερασπισθοῦμε –ἀντί ὁποιασδήποτε θυσίας– τήν Τοῦ Νοητοῦ Ἡλίου Καθαρότητα, δηλαδή Τόν  Θεάνθρωπον Χριστόν μας, τότε δέν ὑπάρχει πλέον γιά μᾶς καμμιά ἐλπίδα Ἀναστάσεως. Οὔτε στήν παροῦσα ζωή, οὔτε στή Μέλλουσα!

                                                 

πρωτ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 106

Ἀπρίλιος 2011

Υ.Γ.

Γιά νά συνειδητοποιήσουμε τό πόσο ἔχουμε ἐκτροχιασθεῖ ἀπό τήν πνευματική Παράδοση τῆς Πατρίδος μας, παραθέτω εὐθύς ἕνα κείμενο τοῦ Γρηγορίου Ξενοπούλου (εἶχε πρωτοδημοσιευθεῖ στό περι­οδικό του «Διάπλασις τῶν Παίδων» τό 1911) ἀπό τά Νεοελληνικά
Ἀναγνώσματα τῆς Γ΄  Γυμνασίου τοῦ ἔτους 1966, πού θεωρεῖτο ὡς  τό ἔτος, κατά τό ὁποῖο ἡ πολιτική φαυλοκρατία στήν Ἑλλάδα ἦταν στό ἀποκορύφωμά της καί, βεβαίως, δέν χαρακτηριζόταν ἡ ἐποχή ἐκείνη γιά τήν μεγάλη πνευματικότητά της.

Ὡστόσο, ἡ ἐπελθοῦσα, ἔναντι τοῦ Χριστοῦ, πολιτική βαρβαρότητα  σέ διάστημα μόλις 45 ἐτῶν, μεταξύ τοῦ 1966, πού κυβερνοῦσε ὁ παπποῦς Γεώργιος Παπανδρέου καί τοῦ τώρα, πού κυβερνάει ὁ ἐγ­γονός Γιῶργος Παπανδρέου, εἶναι ἀβυσσαλέα!

Παραθέτω τό κείμενο φωτογραφικά ἀπό τό σχολικό βιβλίο τοῦ 1966.