«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - «Οὐ τό σπεῖραι ποιεῖ πατέρα µόνον...»

«Οὐ τό σπεῖραι ποιεῖ πατέρα µόνον...»

Μεγαλώνοντας, µαθαίνουµε ἀπό ὅσα µᾶς διδάσκουν καί µᾶς λένε, ὅτι πατέρας εἶναι αὐτός πού φροντίζει γιά τό σῶµα, τό πνεῦµα ἀλλά καί τήν ψυχή τῶν παιδιῶν του. Φροντίζει νά ἔχουν ὅλα τά ὑλικά ἀγαθά πού χρειάζονται γιά τήν ἀνάπτυξη τους. Μεριµνᾶ γιά τό πνεῦµα, πού συνήθως ἐννοοῦν τή µόρφωση, ἀλλά καί τήν θωράκιση τῆς ψυχῆς. Τό «ξερίζωµα» τῶν ἀγκαθιῶν ἀπό τίς ψυχές εἶναι µιά δουλειά πού θέλει τέχνη, λεπτότητα καί εὐγένεια. Τόσο ὅσο καί ἡ ἐνίσχυση τῶν καλῶν στοιχείων τοῦ παιδιοῦ καί ἡ ἀνάπτυξη αὐτῶν.

Ἐλάχιστοι γονεῖς ξέρουν πῶς νά χειριστοῦν τά στοιχεῖα τοῦ χαρακτῆρα τους ὥστε νά ἀποδώσουν οἱ συµβουλές τους. Συνηθίζουν νά µιλᾶνε. Νά λένε συνεχῶς λόγια. Ἔργα ὅµως; Οἱ ἴδιοι τά κάνουν ἔργα τά λόγια τους;

Εἶχα τήν τιµή καί τή µεγάλη εὐλογία νά γνωρίσω ἕναν ἄνθρωπο πού τά λόγια του ἀκολουθοῦσαν τά ἔργα του. Ἕναν ἄνθρωπο πού ἦταν συνεπής, εἰλικρινής, τίµιος, δίκαιος. Σέ ἐνέπνεε ἡ ἴδια του ἡ ζωή.

Ἕνας ἄνθρωπος πού πάλευε ἀπό τή µέρα πού γεννή­θηκε, µέχρι τά τελευταῖα δευτερόλεπτα τῆς ζωῆς του. Δί­δα­σκε µέ τίς πράξεις. Μοῦ µιλοῦσε λίγο, ἀλλά ἤξερα ὅτι µέ τό βλέµµα του µέ παρακολουθοῦσε γιά νά µήν πάθω κακό. Μέ στήριζε καί µέ ἀπέτρεπε ἀπό λάθη µέ τέτοια λεπτότητα κι ἐµπιστοσύνη.

Μοῦ µάθαινε τή ζωή, ἕνας ἄνθρωπος πού δέν εἶχε «φαν­τά­σµατα», δέν εἶχε κόµπλεξ, δεχόταν τά λάθη του καί µε­τά­νοιωνε γι’ αὐτά.

Ἄκουγε ὅταν µιλοῦσες. Ἦταν ἀγέρωχος. Δέν ἦταν µίζε­ρος. Ἔζησε, –ὀρφανός ἀπό µητέρα καί προστάτης τριῶν ἀδελ­φῶν– τή φτώχεια καί τήν ἀνέχεια, ἀλλά δέν ἔγινε πλεονέκτης ποτέ! Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος πού περπάταγε ξυπόλυτος στήν παιδική του ἡλικία, δέν ἔγινε ποτέ πλούσιος,  ἀλλά δούλεψε πολύ καί µέ τά χρήµατα πού ἀπέκτησε δέν ξέχασε αὐτούς πού δέν εἶχαν! Εἶχε διακριτικότητα. Ἔβλεπε ξυπόλητους καί τούς ἔδινε παπούτσια. Ἔβλεπε πεινασµένους καί τούς ἔδινε φαγητό. Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός δέν τοῦ στέρησε τίποτα.

  Ἕνας ἄνθρωπος πού πρίν ἐπιλέξει τή σύζυγό του γονά­τισε µπρο­στά στά εἰκονίσµατα καί προσευχήθηκε γι’ αὐτό.

Ὅλα αὐτά δέν τοῦ τά δίδαξε κανένας! Ἡ προαίρεσή του τόν ὁδήγησε ἐκεῖ καί πιστεύω ὅτι ὁ Θεός δέν τόν ἄφησε ποτέ. Οὔτε στά καλά, οὔτε στήν ἀρρώστεια, τήν ὁποία ὑπέµεινε ὡς τό τέλος µέ τόση ἀξιοπρέπεια ὅση εἶχε µία ὁλόκληρη ζωή. Αὐτή πού πιστεύω ὅτι συνεχίζει στόν Παράδεισο.

  Ἀκόµα καί ἡ ἀπουσία του, εἶναι παρουσία, µία ἀποκά­λυψη. Ἡ καλοσύνη του καθρεπτίζεται στά πρόσωπα ὅλων ἐκείνων πού τόν γνώρισαν. Θά ἤθελα νά λέω ὅτι τοῦ µοιάζω, ὅτι ἔχω τίς ἀρετές πού ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε ὡς τάλαντα καί πού δέν πῆγαν χαµένα, ἀλλά ἀξιοποιήθηκαν.

  Μά, κι ἄν ὅλα ὅσα γράφω µοιάζουν ὑπερβολές καί ὑπο­­κει­­µενικά, καί πάλι, πέτυχε σάν πατέρας. Γιατί µοῦ ἐµφύ­σησε τά αἰσθήµατα, τά ὄµορφα λόγια, αὐτά πού ἀφοροῦν ἕναν ἄνθρωπο πού, ὅσοι τόν γνώρισαν, τόν χαρακτήρισαν µεγαλόψυχο! Ἐγώ ἁπλᾶ θά σᾶς πῶ ὅτι ἦταν ἕνας πατέρας πού δίδαξε καί θά ἐξακολουθεῖ νά διδάσκει καί νά παιδαγωγεῖ ὅσο ἡ µνήµη του µένει ζωντανή.

  Μπορεῖ νά σᾶς  κούρασα µιλῶντας γιά κάτι πού δέν φαίνεται τόσο πνευµατικό καί θεῖο ἀλλά πιστεύω ὅτι ὅλοι µας ἔχουµε µία ἱστορία γιά κάποιον πού γνωρίσαµε, µᾶς ἐνέπνευσε στή ζωή µας, πού µπορεῖ νά µήν µᾶς γέννησε ἀλλά στάθηκε γονιός. Ὅπως τό γράφει καί ὁ Ἱερός Χρυσόστοµος : «Οὐ τό σπεῖραι ποιεῖ πατέρα µόνον, ἀλλά τό παιδεῦσαι καλῶς· οὐδέ τό κυῆσαι µητέρα ἐργάζεται, ἀλλά τό θρέψαι καλῶς».

  Κι αὐτός ὁ ἄνθρωπος στάθηκε ΠΑΤΕΡΑΣ. Ἔτσι ἀκριβῶς, µέ ὅλα τά γράµµατα κεφαλαῖα.  Εἰς µνήµην τοῦ παπποῦ µου Θεόδωρου Καψῆ.

Παναγιώτα Καµπάνη - Λεµονῆ

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 117 

Mάρτιος 2012