«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - «Ὅσα δέ φτάνει ἡ ἀλεπού ....»

«Ὅσα δέ φτάνει ἡ ἀλεπού ....»

Διάβασα πρόσφατα ἕνα ἄρθρο, μέ τίτλο «ὁ μῦθος τῆς τέλειας μαμᾶς» τό ὁποῖο μέ προβλημάτισε πολύ, ὄχι τόσο γιά τό περιεχόμενό του, ὅσο γιά τήν νοοτροπία τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου πού ἐκφράζεται σ’ αὐτό.

Ἡ ἀρθρογράφος, –ἀπελπισμένη μητέρα ὅπως φαίνεται ἀπό τά λεγό­μενά της– ἡ ὁποία αἰσθάνεται ἔντονα ὅτι εἶναι ἀνεπαρκής στό ρόλο της ὡς μητέρα, προσπαθοῦσε νά δικαιολογήσει τήν ἀδυναμία της νά στα­θεῖ στό ὕψος τῶν περιστάσεων πού ἀπαιτοῦνται καθημερινά, μέ τό νά σα­τιρίζει τό προφίλ τῆς «τέλειας μητέρας» παρουσιάζοντάς το ὡς μιά εἰκόνα μητέρας–ρομπότ, πού ἐπιδιώκει νά τά κάνει ὅλα τέλεια, νά ἔχει ἄψογα, ἀλέκιαστα, πειθαρχημένα  παιδιά πού κυκλοφοροῦν «σάν νά βγῆκαν ἀπό δια­φήμιση», πού σίγουρα μετέχει στό σύλλογο γονέων καί κηδεμόνων «γιά νά δίνει μάχες γιά τό δικαίωμα τῶν παιδιῶν στό χαρτί ὑγείας στίς σχολικές τουαλέτες καί τά ποτηράκια μιᾶς χρήσης γιά τίς βρῦσες τῆς αὐλῆς» –ὅπως γράφει χαρακτηριστικά μέ ἔντονη εἰρωνεία– καί πού, τελικά, εἶναι ἡ σοῦπερ-μαμά, ἡ ὁποία δέν κουράζεται ποτέ, ἀλλά ὅλα τά προγραμματίζει καί τά προλαβαίνει μέ ἀκρίβεια ρολογιοῦ.

Ἀντίθετα, περιγράφει τόν ἑαυτό της μέ αὐτοσαρκασμό καί κωμική δι­­ά­θεση, προσπαθῶντας νά δικαιολογήσει τήν ἀδικαιολόγητη στάση της νά μήν φροντίζει ἐπαρκῶς τήν οἰκογένειά της καί, περιορίζοντας τήν ἀνικα­νότητά της, νά σταθεῖ σωστά ὡς μητέρα, σέ δευτερευούσης σημασίας ἐργασίες, ὅπως τό ὅτι δέν φροντίζει ἀρκετά τήν καθαριότητα τῶν ρούχων τοῦ παιδιοῦ της ἤ ὅτι συνηθίζει νά ἀργεῖ στίς σχολικές γιορτές λόγῳ τοῦ φόρτου ἐργασίας της, δίνοντας μάλιστα ὡς παράδειγμα μιά πολύ σημαντική ἐκδήλωση τοῦ παιδιοῦ της στήν ὁποία κατέληξε νά πάει καθυστερημένα καί μέ ἀτημέλητη ἐμφάνιση, προβάλλοντας τό ἐπιχείρημα «καλύτερα νά πάω μέ τήν φόρμα πού ἐκτελεῖ χρέη πιζάμας παρά νά χάσω τήν  πεντάλεπτη ἐπίδειξη τοῦ γιοῦ μου στή σχολική σκηνή». Ἀφήνει ὅμως ἀσχολίαστο τόν ἀντίκτυπο πού ἔχει ἡ στάση της στό παιδί της καί δέν σπουδαιολογεῖ τήν στενοχώρια του, ὅταν ντράπηκε νά πάει νά τήν χαιρετίσει στό τέλος τῆς γιορτῆς ἐπειδή ἀκριβῶς ἦταν ἀτημέλητη καί δέν ἤθελε νά καταλάβουν τά ἄλλα παιδιά ὅτι αὐτή ἦταν ἡ μητέρα του!

Μέσα στά πολλά πού γράφει ἡ ἀρθρογράφος ἀναφέρει ὅτι προσπά­θησε νά πλησιάσει τίς μαμάδες –πρότυπα γιά νά μάθει ἀπ’ αὐτές πῶς τά καταφέρνουν, ἀλλά εἰσέπραξε μιά ὑπεροπτική συμπεριφορά, μιά συμπε­ριφορά ἀποδοκιμασίας καί ἔκδηλης ἀποστροφῆς, ἐπειδή τάχα ἡ ἴδια ἦταν ἀποτυχημένη. Καί μετά τήν προσπάθεια προσέγγισης, ἦρθε τό μίσος της πρός τίς μητέρες αὐτές καί ἡ ἀπομυθοποίηση τοῦ ὅρου «τέλεια μητέρα». Καταλήγει, λοιπόν, στό συμπέρασμα ὅτι ἀφοῦ ἡ «τέλεια μητέρα» εἶναι αὐτό τό κωμικο-τραγικό πρόσωπο, ὄχι μόνο δέν πειράζει νά μήν εἶμαι ἔτσι ἀλλά ..δέν εἶμαι καί τόσο χάλια ἐγώ πού αἰσθανόμουν ἀνεπαρκής!

Δέν νομίζω νά ἔχει κανείς ἀναγνώστης ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἄψογη ἐξωτερική συμπεριφορά, ἡ ὁποία δέν ἔχει οὐσία καί περιεχόμενο ἀλλά περιορίζεται στόν «τύπο» καί στό «φαίνεσθαι», εἶναι πρός ἀποφυγήν. Πράγματι ὁ ρόλος τῆς μητέρας δέν πρέπει νά εἶναι τυπικός ἀλλά οὐσιαστικός. Μητέρα σωστή δέν εἶναι αὐτή πού ἔχει ἄρτια ὀργάνωση, πρόγραμμα τακτοποιημένο μέχρι δευτερολέπτου, πού δέν τῆς ξεφεύγει τίποτε καί τά παιδιά της εἶναι πάντα ἄψογα καί προσεγμένα ἐξωτερικά, ἐνῶ μέσα τους βράζουν τά πλεῖστα ὅσα προβλήματά τους. Σωστή μητέρα γίνεται ἡ γυναίκα πού πρωτίστως καταφέρνει νά εἶναι ἰσορροπημένη! Τό ποιός ἄνθρωπος εἶναι σωστός καί ποιός εἶναι λάθος φαντάζομαι ὅτι θά τό μάθουμε ὅλοι στό τέλος τῆς ζωῆς μας. Κανείς δέν μπορεῖ νά κρίνει τόν ἑαυτό του ἤ τούς ἄλλους καί νά πεῖ ἀσφαλῶς ὅτι εἶναι σωστός ἤ λάθος. Καί σέ τελική ἀνάλυση, κανένας σωστός ἄνθρωπος δέν θεωρεῖ τόν ἑαυτό του σωστό. Συνεχῶς ἐντοπίζει τά λάθη καί τίς παραλείψεις του. Τό θέμα μας, ὅμως, δέν εἶναι αὐτό. Δέν προσπαθοῦμε σ’ αὐτές τίς γραμμές νά περιγράψουμε τήν τέλεια μητέρα.

Αὐτό πού μέ προβλημάτισε στό ἄρθρο εἶναι μία στάση ζωῆς, ἡ ὁποία παρατηρεῖται σέ ὅλες τίς ἐποχές καί ἀποδεικνύει γιατί ὁ κόσμος μας ἔχει φθάσει ἐδῶ πού ἔχει φθάσει: ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνο δέν ἐπιδιώκει τό καλό ἀλλά, ὅπου τό συναντᾶ, τό ὑποτιμᾶ, τό ὑποβιβάζει προκειμένου νά μήν ἐλέγχεται. Ἰδίως στήν ἐποχή μας, ὅπου ἡ ἀνθρωπότητα προσπαθεῖ νά ρίξει καί τά τελευταῖα ὅρια τῆς λογικῆς καί τοῦ κοινῶς ἀποδεκτοῦ ὡς ἠθικοῦ,  αὐτή ἡ μεθοδευμένη συλλογιστική δυστυχῶς ἔχει ἀποτέλεσμα: τό καλό, –ἀκόμα καί σάν ἔννοια– χωρίς νά τό βλέπουμε κάπου νά πραγματοποιεῖται, πολύ περισσότερο ὅμως ὅταν τό βλέπουμε νά γίνεται,  προσπαθοῦμε νά τό ὑποβιβάσουμε, νά τό διαστρέψουμε, νά τό ἀπομυθοποιήσουμε, ὅπως λέμε, νά τό παρουσιάσουμε μέ ἕνα πρόσωπο διαφορετικό ἀπό τό πραγματικό, ἀποκρουστικό, γιά νά ποῦμε στόν κόσμο καί στήν συνείδησή μας ὅτι τελικά δέν εἶναι καί τίποτε σπουδαῖο!

–Δές πόσο γελοία εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς τέλειας μητέρας! Ἄρα, λοιπόν, κι ἐγώ πού εἶμαι ἀτελής μητέρα, ἀδιάφορη ἤ ἐλλειπής, δέν εἶμαι τόσο ἀπαί­σια ὅσο νιώθω! Αὐτή ἡ ὑποκριτική τακτική ἔχει φέρει τήν κοινωνία μας σή­μερα στό σημεῖο πού βρίσκεται. Ἔχουμε «ἀπομυθοποιήσει» τά πάντα, ὄχι γνωρίζοντάς τα σέ βάθος, ἔτσι ὅπως  πράγματι εἶναι, ἀλλά πα­ρου­σιάζοντάς τα στόν κόσμο μέ παραπλανητικό τρόπο, μέ ἕνα νέο ἀποκρουστικό πρόσωπο, ὥστε νά ἐπέλθει φυσικά ἡ ἀπό κοινοῦ ἀπόρριψή τους.

Γιά νά ἐπαληθεύουμε συνεχῶς τό ἐπιμύθιο τοῦ γνωστοῦ μύθου τοῦ Αἰσώπου ὅτι «ὅσα δέν φθάνει ἡ ἀλεπού, τά κάνει κρεμαστάρια!»

Τελικά ἡ λύση εἶναι ἁπλή γιά ὅλα τά προβλήματά μας! Γιατί δέν θέ­λουμε νά τήν δοῦμε; Γιατί ὁ ἄνθρωπος νά ἐπιλέγει τό μπέρδεμα ἀπό τήν ἁπλή λύση; Θά ἔπρεπε κανονικά νά χαίρεται ὁ ἄνθρωπος πού ὑπάρχει κά­που –ἔστω καί σάν ἔννοια– τό καλό! Θά ἔπρεπε νά χαίρεται γιατί ὑπάρχει μιά καλύτερη κατάσταση ἀπό αὐτήν τήν δύσκολη πού βρίσκεται ὁ ἴδιος! Δέν εἶναι λυτρωτικό αὐτό;

Ἄν αἰσθάνομαι ὅτι ὑστερῶ ὡς ἄνθρωπος κι ὡς μητέρα, θά ἔπρεπε νά χαίρομαι πού ὑπάρχουν ἄλλες γυναῖκες, οἱ ὁποῖες στέκονται στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί καταφέρνουν νά φέρουν εἰς πέρας τό ἔργο τους. Αὐτό ὑπαγορεύει ἡ λογική. Νά χαίρομαι πού ὑπάρχει λύση στό πρόβλημά μου! Θά ἔπρεπε  νά τρέξω κι ἐγώ νά μάθω ἀπ’ αὐτές τόν τρόπο πού πρέπει νά σκέφτομαι καί νά ἐνεργῶ, ἀντί νά τίς μισῶ καί νά ὑποβαθμίζω τό ρόλο τους.

Εἶναι δυνατόν ὁ μαθητής νά μισεῖ τό δάσκαλο ἐπειδή γνωρίζει περισ­σότερα; Κι ὅμως, πόσοι μαθητές κριτικάρουν τούς δασκάλους τους καί κα­ταλήγουν νά τούς ἀπαξιώνουν θεωρῶντας τούς ἑαυτούς τους ἴσους! Ἀντί νά ἐκμεταλλευτοῦν, μέ τήν καλή ἔννοια, τίς γνώσεις τοῦ δασκάλου καί νά ἀποκτήσουν κι ἐκεῖνοι γνώση, ἀπαξιώνουν καί περιφρονοῦν τό δάσκαλο!

Ἄν ἐκμεταλλευόμασταν οἱ ἄνθρωποι τήν Ἀλήθεια, ἄν μαθητεύαμε στήν Ἐκκλησία καί ἀνακαλύπταμε τίς λύσεις στά πλεῖστα προβλήματά μας, ἄν μαθαίναμε νά ἐργαζόμαστε σωστά καί ἀποτελεσματικά, δέν θά ἦταν καλύτερος ὁ κόσμος μας;

Ἄς ἀφήσουμε, λοιπόν, τήν λογική τῆς ἀλεποῦς καί ἄς σκεφτοῦμε ὅτι μᾶς συμφέρει καλύτερα τό ἐπιμύθιο: «ὅσα δέ φθάνει ἡ ἀλεπού, πηδάει καί τά φθάνει!».

Μαρίνα Διαμαντῆ

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 116

Φεβρουάριος 2012