«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΑΠΟΚΟΛΟΚΥΝΘΩΣΙΣ GRAECIAE;

ΑΠΟΚΟΛΟΚΥΝΘΩΣΙΣ  GRAECIAE;

Ὅταν ἔγραψα γιά τήν χώρα του «Κανένα» δέν φαντάσθηκα ὅτι ἡ ἐπαλήθευσή μου θά ἐρχόταν τόσο γρήγορα. Δέν σκέφθηκα οὔτε στιγμή ὅτι ἀνάμεσα στούς τριακόσιους βουλευτές δέν θά ὑπῆρχαν τοὐλάχιστον οἱ μισοί πού προτιμοῦν νά θυσίασουν τήν θέση τους γιά τό συμφέρον τῆς χώρας.  Καί νά σκεφθεῖ κανείς ὅτι αὐτοί οἱ 300 ἐκλέγονται στήν Βουλή σ’ αὐτό τόν ἀριθμό γιά νά ὑπενθυμίζουν στόν κόσμο τούς 300 στρατιῶτες τοῦ Λεωνίδα, οἱ ὁποῖοι στίς Θερμοπῦλες (480 π.Χρ.) θυσιάστηκαν ὅλοι γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς Ἑλλάδος! Ἐκεῖνοι πῆγαν ἐθελοντικά στόν θάνατο, καί θεωροῦσαν τιμή καί ὑποχρέωσή τους νά θυσιαστοῦν γιά τήν πατρίδα. Οἱ δικοί μας ἔγιναν στρατιῶτες «τοῦ γλυκοῦ νεροῦ», «σέ καιρό εἰρήνης», περιοριζόμενοι μόνο νά λαμβάνουν ἐν καιρῷ τόν καθόλου εὐκαταφρόνητο μισθό τους καί ἀποποιούμενοι ὁποιασδήποτε ἄλλης  εὐθύνης. Ὅλοι ξεχνᾶνε «πόσο γλυκά καί ὡραῖα εἶναι νά πεθάνεις γιά τήν πατρίδα  (Ὁράτιος)» καί  «ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν γεννιέται μόνο γιά τόν πατέρα καί τήν μητέρα του,  ἀλλά καί γιά τήν πατρίδα – (ἕκαστος οὐχί τῷ πατρί καί τῇ μητρί μόνον γεγενῆσθαι, ἀλλά καί τῇ πατρίδι (Δημοσθένης)».

Ὅλοι, μά ὅλοι οἱ ἀρχηγοί τῶν κομμάτων ὑπογράμμισαν τήν ἐξαιρετική ἀνάγκη νά δημιουργηθεῖ κυβέρνηση σωτηρίας τῆς χώρας, ἀλλά ὅλοι ἔθεσαν τά προσωπικά συμφέροντα καί τήν σωτηρία τοῦ κόμματός τους ὑπεράνω τῆς χώρας. Νά πιστέψουμε ἄραγε ὅτι δέν ἤξεραν νά μετρήσουν μέχρι τό 151; Ἀδύνατον! Ἔστω καί ἕνας θά ἤξερε τόση ἀριθμητική! Μᾶλλον ὁ Papini εἶχε δίκαιο: «Τούς ἐθνικούς λόγους, τήν σωτηρία τῆς πατρίδας ἐπικαλοῦνται πάντα πρός βοήθειαν οἱ φατρίες (οἱ κλῖκες) γιά νά καλύψουν μέ ἰδεώδη νομιμότητα τήν ὑπεράσπιση τοῦ δικοῦ τους προσωπικοῦ συμφέροντος”. Ἀντιθέτως «ὅποιος ὑπερασπίζεται ἀληθινά τήν χώρα του, ἀκόμη καί ὅταν τόν περιμένει τό μίσος, ὁ θάνατος ἤ ἡ τιμωρία, ἐκεῖνος πρέπει νά θεωρηθεῖ ἀληθινός ἄνθρωπος» (Cicero) . Μήπως σέ λίγο κι ἐμεῖς θά ψάχνουμε «ἀνθρώπους» στήν Βουλή μέ τό φανάρι τοῦ Διογένη!

Ἀφοῦ ἀναφερθήκαμε σέ ἀρκετούς ἀρχαίους συγγραφεῖς, ἄς περάσουμε καί στό πρόσωπο πού μέ ὤθησε νά σᾶς γράψω σήμερα τίς  γραμμές αὐτές πρίν ἀπό τίς ἐκλογές. Πρόκειται γιά τόν Lucius Annaeus Seneca (4 π.Χρ.- 65 μ.Χρ.), τόν Ρωμαῖο Στωϊκό φιλόσοφο, ποιητή, ρήτορα, δραματουργό καί πολιτικό. Ἦταν σύγχρονος μέ τόν ἅγιο ἀπόστολο Παῦλο καί ἀναγκάσθηκε νά αὐτοκτονήσει κατά τήν ἐντολή τοῦ αὐτοκράτορα Νέρωνα, τοῦ μαθητή του,  τέσσερα χρόνια πρίν ἀπό τό μαρτύριο τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου. Ἡ Ἱστορία διέσωσε καί κάποια ἀλληλογραφία μεταξύ τοῦ ἁγίου Παύλου καί τοῦ Σενέκα, τήν ὁποία ὁρισμένοι θεωροῦν γνήσια, ἄλλοι δέ ψευδεπίγραφη. Πάντως ὅσοι ἐρευνητές ἀσχολήθηκαν ἐκτενέστερα καί συγκριτικά μέ τήν διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου καί τήν φιλοσοφία τοῦ Σενέκα διαπίστωσαν πολλές ὁμοιότητες. «Θά μπορούσαμε ἀκόμη νά ἱσχυριστοῦμε ὅτι, ἀνάμεσα στούς συγγραφεῖς ὁλόκληρης τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀρχαιότητας, κανείς δέν παρουσιάζει περισσότερες ὁμοιότητες μέ τούς χριστιανούς συγγραφεῖς ἀπό τόν φιλόσοφο Σενέκα. Κανένας δέν ἀντανακλᾶ πιό φανερά στά συγγράμματά του τήν σκέψη καί σχεδόν ἀκόμη καί τήν ἔκφραση, τήν διατύπωση τῶν Ἁγίων Γραφῶν. Καί σ’ αὐτόν ἡ ἀντανάκλαση αὐτή δέν ἐμφανίζεται μονάχα μιά φορά, τυχαῖα, ἀλλά, ὅπως μπορεῖ νά  διαπιστώσει ἀκόμη καί τό λιγότερο προσεκτικό μάτι, αὐτή συμβαίνει μέ τρόπο σχεδόν ἐπιδιωκόμενο καί ἐξεζητημένο» .

Ἀνάμεσα, λοιπόν, στά δραματικά ἔργα τοῦ Σενέκα βρίσκεται καί ἡ γνωστή πολιτική σάτιρα του γιά τήν «Ἀστεία περιγραφή τοῦ θανάτου τοῦ Κλαυδίου αὐτοκράτορα» γνωστή περισσότερο μέ τόν τίτλο «Ἀποκολοκύνθωση» ( Ludus de Morte Claudii Caesaris, ἤ Apocolocyntosis). Σύμφωνα μέ τόν Σενέκα, ὁ Κλαύδιος ἦταν ἕνας ἀνίκανος αὐτοκράτορας, ἀνακατωσούρης, ὁ ὁποῖος ἔκανε τό πᾶν γιά νά καταστρέψει τό ῥωμαϊκό κράτος, νά ἐξευτελίζει τό κοινοβούλιο καί νά καταπιέζει τόν λαό. Ἡ μεγάλη του ἐπιθυμία ἦταν νά θεοποιηθεῖ μετά τόν θάνατο – ὡς ὕπατος ἀρχιερέας (pontifex maximus), ἀλλά ἀντί γι’ αὐτό,  σύμφωνα μέ τό τίτλο τοῦ ἔργου, μεταμορφώθηκε σέ …κολοκύθι.

* * *

Σέ λίγες μέρες κι ἐμεῖς θά ἐκλέξουμε ξανά τούς ἐκπροσώπους μας στήν Βουλή πού θά μᾶς ὁδηγήσουν σέ ὁδούς σωτηρίας ἤ σέ μονοπάτια ἀπώλειάς μας. Εἴτε θά βαδίσουμε τήν «βασιλική οδό» τήν ὁποία, ἔστω καί κάπως χαλασμένη, μᾶς παρέχει ὅμως προφύλαξη, εἴτε ἀκολουθῶντας τούς ἀνέμους, θά ξεκινήσουμε πρός τό ἄγνωστο «μέ βάρκα τήν ἐλπίδα» καί μόνο.

Ὁ αὐτοκράτορας Αὔγουστος ἄφησε στόν ἀνεψιό του Κλαύδιο μιά δυνατή, ἔνδοξη καί ἀπό ὅλους τιμώμενη αὐτοκρατορία. Ἐμεῖς κληρονομήσαμε μιά δυνατή, ἔνδοξη, ἀπ’ ὅλους τιμώμενη –ἔστω καί πτωχή– Ἑλλάδα. Νά τήν ἀνορθώσουμε, ἔστω καί μέ θυσίες, νά τήν δοξάσουμε πάλι, καί ὄχι μέ τίς ἀκρισίας μας ἀντί γιά τήν θεοποίηση νά συμβάλλουμε στήν «ἀποκολοκύνθωση» τῆς Ἑλλάδος!

π.  Ἠλίας Φρατσέας

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 120

Ἰούνιος-Ἰούλιος 2012

1    1.    “E la ragion di Stato, la salvezza della patria che le consorterie chiaman sempre in rinforzo per immascherare dilegalita ideale la difesa del loro particolare vantaggio» (Papini, Storia, II, 413)

2. “Proposita invidia, morte, poena, qui nihilo segnius rem publicam defendit, is vir vere putandus est” (Cicero, Mil, 82)