«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

Συζητῶντας µέ δύο σπουδαίους ποδοσφαιριστές

ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

Ἡ συνέντευξη δύο παλαιῶν καί σπουδαίων ποδοσφαιριστῶν πού διάβασα πρόσφατα τράβηξε τήν προσοχή µου. Ὁρισµένες ἀπαντήσεις τους µοῦ φάνηκαν πολύ φιλοσοφηµένες ἀλλά καί πολύ ὠφέλιµες, ἰδιαίτερα γιά τούς νέους µας πού βρίσκονται στό ξεκίνηµα τῆς ζωῆς τους, καί ἐπιθυµοῦν τήν διάκριση καί τήν ἐπιτυχία. Ὁ πρῶτος µεγάλος ποδοσφαιριστής ὁ Johan Cruyff, ἦταν πολύ σπουδαῖος παίκτης τῆς Ἐθνικῆς Ὀλλανδίας καί τοῦ Ἄγιαξ. Μετά τά 40 του ἔγινε ἕνας ἐξαιρετικός προπονητής. Σήµερα 64 ἐτῶν πλέον, παραµένει ἕνας ἰδιαίτερα πολυάσχολος ἄνθρωπος µέ µιά φιλοσοφηµένη στάση ἀπέναντι στήν ζωή. Στήν ἐρώτηση τοῦ δηµοσιογράφου: «Ἄν εἴχατε τή δυνατότητα νά στήσετε µιά φανταστική ὁµάδα, ποιοί µύθοι τοῦ ποδοσφαίρου σήµερα θά τήν ἀποτελοῦσαν;» ἀπάντησε: «Τό νά µαζέψεις τά µεγαλύτερα ὀνόµατα τοῦ ποδοσφαίρου δέν θά ἦταν ἀρκετό γιά νά δηµιουργήσεις τήν καλύτερη ὁµάδα τοῦ κόσµου. Αὐτό πού µετράει σέ µιά ὁµάδα εἶναι νά µπορεῖ ὁ ἕνας παίκτης νά συµπληρώνει τόν ἄλλο, νά ὑπάρχει συνοχή ἀνάµεσα στούς παῖκτες... Δέν πρέπει νά ξεχνᾶµε ὅτι ὁ καλός παίκτης ἔχει ἀνάγκη κάποιον ἄλλο καλό παίκτη γιά νά λάµψει, γιά νά ἀποδώσει... Ἐγώ χωρίς τόν Χούλσοφ ἤ τόν Νέσκενς δέν θά ἦµουν ὁ Κρόϊφ πού ἐσεῖς ἀγαπήσατε».

Ἕνας πολύ µεγάλος παίκτης µέ τεράστιο ταλέντο κάνει λόγο γιά τήν ἀνάγκη τῆς συνεργασίας καί τῆς ἀλληλοσυµπλήρωσης στά πλαίσια τῆς ὁµάδας. Ἐξαίρει καί ὑπογραµµίζει τήν συµβολή τῶν συµπαικτῶν – συναδέλφων του ὡς βασικό παράγοντα – αἴτιο τῆς δικῆς του καλῆς ἀπόδοσης. Δέν ἀραδιάζει ὀνόµατα µεγάλων παικτῶν – µύθων τοῦ ποδοσφαίρου ἀλλά τονίζει τήν ἀνάγκη τῆς συνοχῆς στήν ὁµάδα. Πρόκειται γιά ἀπάντηση πού µόνο ἕνας πραγµατικά µεγάλος παίκτης θά µποροῦσε νά δώσει.

Σέ ἄλλη ἐρώτηση σχετικά µέ τήν ἐπιτυχία καί τίς προϋποθέσεις πού ἀπαιτοῦνται προκειµένου νά πετύχει κανείς στήν ζωή του, ἀπάντησε: «Μά ἡ ἐπιτυχία δέν εἶναι παρά τό ἀποτέλεσµα τῆς ἀξιοποίησης τῶν ὅποιων δυνατοτήτων µας. Γιά µένα οἱ πραγµατικά ἀποτυχηµένοι αὐτοῦ τοῦ κόσµου χωρίζονται σέ δύο κατηγορίες: Σέ αὐτούς πού πίστεψαν ὅτι µποροῦν νά κάνουν περισσότερα ἀπό τίς δυνατότητές τους, καί σέ αὐτούς πού δέν πίστεψαν στίς δυνατότητές τους καθόλου. Τό µέτρο τῆς ἐπιτυχίας ἔχει νά κάνει µέ τίς δυνατότητές µας. Βέβαια ζοῦµε σέ µιά ἐποχή πού µᾶς ὁδηγεῖ νά βάζουµε στοιχήµατα, τά ὁποῖα συχνά δέν µποροῦµε νά ἱκανοποίησουµε... Δυστυχῶς αὐτό εἶναι ἕνα πρόβληµα. Δέν εἴµαστε εὐτυχεῖς µέ αὐτό πού µποροῦµε νά κάνουµε ἐµεῖς, ἀλλά µόνο ἄν καταφέρουµε νά κάνουµε αὐτό πού κάνει καί ὁ διπλανός µας. Μετρᾶµε τήν ἐπιτυχία µας συγκρίνοντάς τη µέ τήν ἐπιτυχία τοῦ ἄλλου. Δέν µᾶς φτάνει πού ζοῦµε ἄνετα οἰκονοµικά, θέλουµε νά ἔχουµε περισσότερα, ὅσα ἔχει καί ὁ ἀπέναντι. Αὐτό ἀρρωσταίνει τήν ψυχή µας καί µᾶς κάνει δυστυχεῖς».

Γιά τόν Κρόϊφ, λοιπόν, ἡ ἐπιτυχία προϋποθέτει τήν αὐτογνωσία καί τήν ἐπίγνωση τῶν ὁρίων καί τῶν δυνατοτήτων µας. Καί ἡ ὑπερτίµηση ἀλλά καί ἡ ὑποτίµηση τοῦ ἑαυτοῦ µας ἐµποδίζουν τήν πρόοδό µας, µᾶς καθηλώνουν καί δυσκολεύουν τήν πορεία µας πρός τά ἐµπρός. Μέ τήν στάση µας αὐτή, δηµιουργοῦµε ἕναν φανταστικό κόσµο πού ὑπάρχει µόνο µέσα στό µυαλό µας, καί πού δέν ἔχει καµιά σχέση µέ τήν πραγµατικότητα. Τό νά συγκρίνουµε τούς ἑαυτούς µας µέ τούς ἄλλους καί νά τούς ζηλεύουµε ἀγνοῶντας τίς διαφορετικές προϋποθέσεις καί δυνατότητες τοῦ καθενός εἶναι ἀφροσύνη καί ἀρρώστια καί µᾶς καθιστᾶ δυστυχεῖς.

Ὁ δεύτερος µεγάλος ποδοσφαιριστής, ὁ Franz Beckenbauer θεωρεῖται ὁ πιό ἐπιθετικός παίκτης πού γνώρισε ποτέ τό ποδόσφαιρο καί συγκαταλέγεται ἀνάµεσα στούς καλύτερους παῖκτες ὅλων τῶν ἐποχῶν. 67 ἐτῶν σήµερα σέ ἐρώτηση δηµοσιογράφου ποιό κατά τήν γνώµη του ὑπῆρξε τό µεγαλύτερο προσόν του ἀπάντησε: «Ὅλα µου τά ἐλαττώµατα. Ἔµαθα νά χειρίζοµαι τά ἐλαττώµατά µου. Πιστεύω ὅτι τά ἐλαττώµατά µας, ἄν καταφέρουµε καί τά κάνουµε πλεονεκτήµατα, λάµπουν πολύ περισσότερο ἀπό τά ἴδια τά πλεονεκτήµατα. Κι αὐτό γιατί λάµπει περισσότερο ὅ,τι περιέχει κόπο, πόνο, δουλειά, ἐφευρετικότητα. Εἶναι πιό µεγάλης ἀξίας ὁ ἱδρώτας ἑνός ἀνθρώπου πού ξεπερνᾶ ἕνα ἀνυπέρβλητο ἐµπόδιο ἀπό αὐτόν πού ἁπλῶς τρέχει σέ ἕναν ἡλεκτρικό διάδροµο γιά νά ξεµουδιάσει. Γιά νά ξεπεράσουµε ἕνα µειονέκτηµά µας καταβάλλουµε πολύ περισσότερη προσπάθεια. Ἐπίσης τά πλεονεκτήµατά µας µᾶς ἡσυχάζουν. Γενικῶς οἱ εὐκολίες σκοτώνουν τή διάθεσή µας γιά δουλειά, µᾶς ἐφησυχάζουν».

«Ἄρα ἐσεῖς δέν πιστεύετε στό ταλέντο...», σχολιάζει ὁ δηµο­σιογράφος.

«Πιστεύω στό µοναδικό ταλέντο» ἀπαντᾶ ὁ Μπεκενµπάουερ «πού ἔχουν κάποιοι ἄνθρωποι νά κάνουν τό µειονέκτηµά τους πλεονέκτηµα. Αὐτό γιά µένα εἶναι τό ταλέντο».

«Γεννιόµαστε µέ αὐτό τό ταλέντο;» ρωτᾶ πάλι ὁ δηµοσιογράφος. Γιά νά πάρει τήν ἀπάντηση: «Ὄχι, γεννιόµαστε γιά νά δουλεύουµε. Γιά µένα οἱ ἄνθρωποι πού δέν δουλεύουν ἔχουν πάντα προβλήµατα µέ τήν ψυχή τους».

Βλέπουµε λοιπόν ὅτι ὁ Μπεκενµπάουερ ἀπό τήν πλευρά του τονίζει τήν ἀξία τῆς ἐργασίας κυρίως πάνω στά µειονεκτήµατά µας. Ἀντί νά µελαγχολεῖ κανείς ἤ νά ἀπογοητεύεται λόγω τῶν µειονεκτηµάτων του, µπορεῖ νά ἐργαστεῖ καί νά κοπιάσει, ὥστε τά µειονεκτήµατα νά τά µετατρέψει σέ πλεονεκτήµατα. Μᾶς θυµίζει ἡ τοποθέτηση αὐτή τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας µας ὅτι ἔχει µεγάλο µισθό ὁ Χριστιανός πού ἀγωνίζεται ἐνάντια στά πάθη του καί τίς ἀδυναµίες του καί ὄχι αὐτός πού ἐπαναπαύεται στίς ὅποιες ἀρετές του.

Ἄρα, λοιπόν, αὐτογνωσία, ἐργασία καί συνεργασία, ἐπίγνωση καί σκληρή δουλειά ἀποτελοῦν βασικές προϋποθέσεις σύµφωνα µέ τούς δύο µεγάλους ποδοσφαιριστές µας, ὥστε νά πετύχει κανείς στήν ἐργασία του καί στήν ζωή του. Αὐτό τό µήνυµα εἶναι πολύ σηµαντικό ἰδιαίτερα στήν ἐποχή µας, πού µέ πολλούς τρόπους βοµβαρδίζει τούς νέους µας µέ τήν ἀντίληψη, ὅτι µποροῦν νά πετύχουν τά πάντα χωρίς κόπο καί ἱδρώτα.

Ἔτσι καταλήγουµε νά ἔχουµε µιά κοινωνία µέ πολῖτες πού µόνο ἀπαιτοῦν χωρίς ποτέ νά δουλεύουν. Πού µόνο διεκδικοῦν τά δικαιώµατά τους χωρίς ποτέ νά ἐκπληρώνουν τίς ὑποχρεώσεις τους. Κρόϊφ καί Μπεκενµπάουερ µᾶς ὑπογραµµίζουν µιά µεγάλη ἀλήθεια. Ὅτι δέν ἀρκεῖ ἡ καλή φυσική κατάσταση καί τό ταλέντο. Χρειάζεται καί θέληση, καί ἐργατικότητα, καί σοβαρή σκέψη µέ αὐτογνωσία. Μόνο τότε, ἡ ὅποια ἐπιτυχία, δέν εἶναι µόνο γιά µιά στιγµή, ἀλλά γιά ὅλη µας τήν ζωή.

π. Πασχάλης Γρίβας

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 120 

Ἰούνιος-Ἰούλιος 2012