«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΑ ΧΑΛΑΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ἤ ΤΑ ΗΘΗ ΜΑΣ;

Ναί στίς Πανηγύρεις, ὄχι στά πανηγύρια!

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΑ ΧΑΛΑΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ  ΨΥΧΗ ἤ ΤΑ ΗΘΗ ΜΑΣ;

Ὅλοι περιµένουµε τίς καλοκαιρινές διακοπές ἤ τήν ἄδεια, γιά νά ἀνακουφισθοῦµε λίγο ἀπό τήν κούραση τῆς ἐργασίας καί τήν πλήξη τῆς καθηµερινότητας. Ὅσο περνοῦν τά χρόνια, τόσο αὐξάνεται αὐτή ἡ ἀνάγκη. Καί λέγοντας «ὅσο περνοῦν τά χρόνια» ἐννοοῦµε καί τά χρόνια τῆς ἡλικίας τοῦ καθενός, ἀλλά καί τά χρόνια τῆς ἀνθρωπότητας συνολικά. Ἡ ἁµαρτία, τά χαλαρά ἤθη καί ὁ ἀφύσικος καί ἀπάνθρωπος σύγχρονος τρόπος ζωῆς, ὁ ὁποῖος ἔχει καταντήσει τόν ἄνθρωπον ἀπό βασιλέα τῆς κτίσεως σέ δοῦλο τῶν κατακτήσεων καί κατασκευασµάτων του, µᾶς ἔχει γίνει ἀσήκωτο βάρος. Γι’ αὐτό καί αἰσθανόµαστε τήν ἀνάγκη διακοπῶν πολύ περισσότερο ἀπό παλαιότερες γενεές, ἀλλά καί πολύ περισσότερο ἀπ’ ὅτι τήν αἰσθανόµασταν ἐµεῖς οἱ ἴδιοι πρίν µερικά χρόνια.

Ἐνῶ περιµένουµε τήν διαφορετική ζωή χωρίς τό ἄγχος καί τίς πιέσεις τῆς καθηµερινότητας, συνήθως δέν ἔχουµε τά  ἀναµενόµενα ἀποτελέσµατα, ἀλλά ἁπλῶς µιά µετατόπιση τῆς συνηθισµένης “κακῆς” ζωῆς σέ ἕνα πιό εὐχάριστο τόπο. Πολλές φορές παραχαλαρώνουµε µέ ἀποτέλεσµα νά χαλᾶµε τίς ἀρχές µας, καί ἀντί νά ὠφεληθοῦµε, βλαπτόµαστε.

Ὁ Χριστός χρησιµοποιεῖ πλῆθος εἰκόνων, βγαλµένες ἀπό τήν καθη­µερινή ζωή τῶν γεωργῶν, ψαράδων καί ποιµένων. Βλέποντας ἀπό κοντά αὐτές τίς εἰκόνες, τό πιό φυσικό εἶναι νά θυµόµαστε τά λόγια τοῦ Χριστοῦ καί νά ἔρθουµε πιό κοντά Του: «Ἐγώ εἰµι ὁ Ποιµήν ὁ καλός», «Ἐγώ εἰµι ἡ Ἄµπελος ἡ ἀληθινή».

Ἐπειδή οἱ εἰκόνες αὐτές µᾶς ἔχουν γίνει ξένες, καί ἐπειδή τίς ποιµενικές καί ἀγροτικές ἐργασίες τίς ἀφήσαµε στά χέρια ξένων, γι’ αὐτό καί τά λόγια τοῦ Χριστοῦ µᾶς ἔγιναν ξένα. Δυστυχῶς, ὅπως γίνεται ἡ µετάδοση συνηθειῶν στίς διεθνεῖς σχέσεις, ἔτσι γίνεται καί στό ἐσωτερικό τῆς χώρας. Μέ ἕνα λόγο: Δεχόµαστε καί υἱοθετοῦµε τά κακά τοῦ ἄλλου, ἀπορρίπτουµε τά καλά του, καί ξεχνᾶµε ἀκόµα καί τά καλά µας.

Κάποτε ὁ Θεός µᾶς ἧταν ἀπαραίτητος, δέν κάναµε βῆµα χωρίς τήν εὐλογία Του. Ὁ Χριστός µᾶς ξεκαθαρίζει τά πράγµατα καί µᾶς καλεῖ νά ἑνωθοῦµε µαζί Του: «Μείνατε ἐν ἐµοί κἀγώ ἐν ὑµῖν. Καθώς τό κλῆµα οὐ δύναται καρπόν φέρειν ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἐάν µή µείνη ἐν τῆ ἀµπέλῳ, οὕτω οὐδέ ὑµεῖς, ἐάν µή ἐν ἐµοί µείνητε. Ἐγώ εἰµι ἡ ἄµπελος, ὑµεῖς τά κλήµατα. Ὁ µένων ἐν ἐµοί κἀγώ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπόν πολύν, ὅτι χωρίς ἐµοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐάν µή τις µείνη ἐν ἐµοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τό κλῆµα καί ἐξηράνθη, καί συνάγουσιν αὐτά καί εἰς τό πῦρ βάλλουσι, καί καίεται» (Ἰωάν. ιε’ 4-6).

         Τό Εὐχολόγιον τῆς Ἐκκλησίας µας ἀποδεικνύει τό πόσο εἶχε διαποτισθῆ ἡ καθηµερινή ζωή καί δραστηριότητα τῶν ἀνθρώπων ἀπό τήν ἀνάγκη τῆς Εὐλογίας: Εὐχή ἐπί εὐλογήσει σπόρου, Εὐχή εἰς τό εὐλογῆσαι ἅλωνα, Εὐχή εἰς φύτευµα ἀµπελῶνος, Εὐχή ἐπί τρυγῆς ἀµπέλου, Ευχή ἐπί εὐλογήσεως οἴνου, Εὐχή εἰς τό ευλογῆσαι ποίµνην, γιά νά ἀναφέρουµε µόνο µερικές. Καί σέ κάθε Ἱ. Ἀκολουθία δεόµαστε ὑπέρ εὐκρασίας ἀέρων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς γῆς καί καιρῶν εἰρηνικῶν.

  Δυστυχῶς αὐτή ἡ πίστη καί κατά συνέπειαν  αὐτή ἡ γεµάτη εὐλογιῶν ζωή, σέ µεγάλο βαθµό ἀπουσιάζουν ἀπό τά χωριά µας. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν γίνει ἄσχετοι µέ τόν Χριστό καί µέ τήν ἐργασία τους. Ἔχουν παραδοθῆ στά χέρια τῶν “εἰδικῶν”, τούς ὁποίους βλέπουν σάν µάγους πού θά τούς φτιάξουν τά κατάλληλα φάρµακα, καί τῶν ξένων ἐργατῶν, οἱ ὁποῖοι ζοῦν κάτω ἀπό ἄθλιες συνθῆκες σάν νά ἦσαν οἱ νέοι σκλάβοι, µέ τή διαφορά ὅτι οἱ παλαιοί σκλάβοι, ὅπως τούς ξέρουµε ἀπό τήν ἱστορία, ἐπιστρατεύτηκαν νά καλλιεργήσουν τίς τεράστιες φυτεῖες καί ἐκτάσεις τῶν µεγαλογαιοκτηµόνων, ἐνῶ σήµερα ὁ καθένας ἔχει καί ἀπό δύο - τρεῖς σκλάβους γιά τά 10 - 20 στρέµµατά του, ἐπειδή τά “µανάρια” του κάθονται καί τριγυρνοῦν ἄνεργα καί ἄσκοπα στά ἀστικά κέντρα.

Ἡ θρησκευτικότητα τέτοιων ἀνθρώπων βρίσκεται σέ ἄλλες σφαῖρες, ἐκτός αὐτῆς τῆς ζωῆς. Γι’ αὐτό καί τόν Ἱερέα δἐν τόν θεωροῦν πιά διδάσκαλο καί πατέρα, ἀλλά ὑπάλληλό τους, γιά νά τούς κάνη καµιά ἰδιωτική λειτουργία καί κυρίως τίς κηδεῖες καί τά µνηµόσυνα τῶν δικῶν τους. Ἄρα καί τόν Θεόν, ἀπό Θεόν ζώντων τόν ὑποβίβασαν σέ Θεόν νεκρῶν!

Καί τώρα ἔρχεται ἡ σειρά µας. Ἐµεῖς οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων, πού περιµένουµε τόσο πολύ τήν ἄδειά µας γιά νά ζήσουµε γιά λίγο µιά πιό φυσιολογική ζωή, τί κάνουµε; Προσαρµοζόµαστε στά δεδοµένα αὐτά πού περιγράψαµε παραπάνω, σάν νά µή εἴχαµε ἀκούσει ποτέ κάτι ἄλλο. Ἀπό τήν πνευµατικότητά µας δέν µεταφέρουµε τίποτα στό χωριό, ἀλλά τή βάζουµε γιά ἕνα-δύο µῆνες στό ψυγεῖο. Τίς ἐργασίες µας τίς ἀναθέτουµε κι ἐµεῖς στόν τάδε Ἀλβανό καί στόν τάδε Πακιστανό, ἀφοῦ ὅλοι ἔτσι κάνουν.

Ἔρχεται ἑορτή καί βρίσκουµε κλειστή τήν Ἐκκλησία. Τί νά κάνουµε; Δέν βαριέσαι! Περνᾶµε κι ἐµεῖς τήν ὥρα µας στήν καφετέρια ἤ πηγαίνουµε στό πανηγύρι τοῦ διπλανοῦ χωριοῦ. Καί ἐκεῖ συναντοῦµε τό ἴδιο χάλι. Ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ: 50 εἶναι µέσα, 300 ἀπ’ ἔξω. Τελικά δεχόµαστε ὅτι εἴµαστε γιά τά πανηγύρια; Ἄν ναί, δέν θά ἀργήσουµε πανηγυρίζοντας νά πέσουµε στόν γκρεµό σάν τά γουρούνια τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς.

Ἄν ὅµως ὄχι, πρέπει νά ἐκµεταλλευθοῦµε τό φετινό καλοκαίρι. Ὅλοι µαζί, ὁ ἕνας βοηθός τοῦ ἄλλου νά ἀλλάξουµε τούς ἑαυτούς µας καί τόν τόπο µας. Ἡ συρροή πλήθους στά ἀστικά κέντρα εἶναι δεῖγµα τριτοκοσµικῆς χώρας. Ὁ ἄνθρωπος ἀποκοµµένος ἀπό τήν ἀπασχόληση µέ τή γῆ ἀρρωσταίνει ψυχικά, ἀλλά καί ὁ προσκολληµένος στή γῆ πεθαίνει πνευµατικά.

Ἔχουµε ἀνάγκη ὁ ἕνας τόν ἄλλον, καί ὅλοι τίς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων µας. Νά ἐκµεταλλευτοῦµε, λοιπόν, τό πιό χαλαρό µας πρόγραµµα γιά νά πλησιάσουµε τήν Ἐκκλησία καί τούς συνανθρώπους µας, ὥστε νά ἀλληλοδιδαχθοῦµε. Ἔχουµε νά µάθουµε πολλά καί ἀπό τόν πλέον ἀγράµµατο τσοπάνη. Ἀλλά ἔχουµε καί τήν ὑποχρέωση νά µεταδώσουµε τίς καλές συνήθειες ὡς πρός θέµατα Ἐκκλησιασµοῦ, πνευµατικοῦ προγράµµατος, νηστειῶν κ. ἄ. στούς πολλές φορές ἀκατήχητους συνανθρώπους µας. Καί ἄν χρειασθῆ, ἄς πιέσουµε καί λίγο τούς ἱερεῖς, τό περιµένουν. Πολλοί θέλουν νά γίνουν σωστοί ἐφηµέριοι, ἀλλά ὑποχώρησαν στίς ἀντιδράσεις τῶν χωρικῶν.

Αὐτό πού πρέπει πάση θυσία νά σταµατήση εἶναι τά φαγοπότια κατά τίς παραµονές τῆς πανηγύρεως τοῦ κάθε ἱεροῦ Ναοῦ. Τό φαινόµενο νά ξεκινᾶ τό πανηγύρι τῆς Κοιµήσεως τῆς Θεοτόκου µέσα στήν νηστεία µέ ψητά, κλαρίνα καί τελευταῖα καί µε στρηπτίζ(!) εἶναι ὑψίστη ὕβρις πρός τήν Μητέρα ὅλων µας, ἡ ὁποία εἶναι - ἰδιαίτερα στά χαλεπά χρόνια τά ὁποῖα διανύουµε - ἡ µόνη ἐλπίς τῶν Χριστιανῶν.

Στά χέρια µας εἶναι νά ξαναζωντανέψη ἡ Ἑλληνική ὕπαιθρος, γιά νά ἔχουν τά παιδιά καί ἐγγόνια µας ἕναν τόπο νά ζοῦν ἀξιοπρεπῶς καί πνευµατικά. Ἡ ἀρχή εἶναι δύσκολη, µετά, τό ἕνα καλό θά φέρει τό ἄλλο.

π. Γεώργιος Χάας

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 120 

Ἰούνιος-Ἰούλιος 2012