«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - Η ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΥΖΩΪΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Η ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΥΖΩΪΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Τώρα πού βρισκόµαστε σέ  περίοδο οἰκονοµικοῦ ἀδιεξόδου οἱ πολλοί περιµένουν τή λύση τῶν δυσχερειῶν ἀπό τούς εἰδικούς οἰκονοµολόγους.  Αὐτοί ἐν τούτοις ἔχουν φθάσει στό σηµεῖο νά ζητοῦν ἀκόµα καί ἀπό τήν Ἐκκλησία οἰκονοµική στήριξη, χωρίς νά καταλάβουν ὅτι µέ αὐτόν τόν τρόπο ἐπιδεινώνουν τήν ὅλη κατάσταση ἀντί νά τήν βελτιώσουν.

Οἱ κρατοῦντες ἐµµένοντας καί ἐπιµένοντας στίς συνταγές καί µε­θόδους τῶν τραπεζοαιχµαλώτων οἰκονοµολόγων µαταιοπονοῦν. Ὅσα χρή­­µατα, ὑπαρκτά καί ἀνύπαρκτα καί νά βάλη κανείς, δέν πρόκειται νά ἀλλάξουν τίποτα, ἁπλῶς ἐξατµίζονται, ἀέρας ὤν, εἰς ἀέρα χάνεται.

Ἡ µόνη λύση εἶναι νά ζητήσουµε ὅλοι καί κυρίως οἱ ἄρχοντες τήν Εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας, διότι µόνο ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀναδεικνύει καί κάνει εὔχρηστα ὅλα τά ἀγαθά, πνευµατικά καί ὑλικά, φέρνει καρπόν. Στά χέρια τοῦ στερηµένου τῆς χάριτος τίποτα δέν καρποφορεῖ.

Αὐτά δέν εἶναι δικά µας λόγια, ἀλλά ἀλήθειες πού µᾶς διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή θεωρητικά καί ἡ ἱστορία πρακτικά.

Ἔτσι ὁ προφητάναξ Δαυΐδ ἀνακοινώνει στούς ἄρχοντες καί στό λαό τίς βουλές τοῦ Θεοῦ περί τῆς βασιλείας τοῦ υἱοῦ του, τοῦ Σολωµῶντος καί περί τῆς ἀνοικοδόµησης τοῦ Ναοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Δαυΐδ ἔδωσε τό µεγαλύτερο µέρος τῆς περιουσίας του γιά τά πολύτιµα ὑλικά γιά τήν ἀνοικοδόµηση τοῦ Ναοῦ, καί παρακίνησε µέ αὐτό τόν τρόπο καί ὅλον τόν Ἰσραηλιτικό λαό νά προθυµοποιηθῆ πρός αὐτή τήν κατεύθυνση. Ἀνακοινώνει δέ τό θέληµα τοῦ Θεοῦ νά µή ἀνοικοµήση ὁ Δαυΐδ τόν Ναό, ἀλλά ὁ υἱός καί διάδοχός του, ὁ Σολωµών: “Καί ὁ Θεός εἶπεν· οὐκ οἰκοδοµήσεις ἐµοί οἶκον τοῦ ἐπονοµάσαι τό  ὄνοµά µου ἐπ’ αὐτῷ, ὅτι ἄνθρωπος πολεµιστής εἶ σύ καί αἷµα ἐξέχεας. “(Παραλειποµ. Α  28, 3)

“Καί ἀπό πάντων τῶν υἱῶν µου (ὅτι πολλούς υἱούς ἔδωκέ µοι Κύριος) ἐξελέξατο ἐν Σολωµών τῶ υἱῶ µου καθίσαι αὐτόν ἐπί θρόνου βασιλείας Κυρίου ἐπί τόν Ἰσραήλ· καί εἶπέ µοι ὁ Θεός· Σολωµών ὁ υἱός σου οἰκοδοµήσει τόν οἶκόν µου καί τήν αὐλήν µου, ὅτι ἡρέτικα ἐν αὐτῶ εἶναί µου υἱόν, κἀγώ ἔσοµαι αὐτῷ εἰς πατέρα. Καί κατορθώσω τήν βασιλείαν αὐτοῦ ἕως αἰῶνος, ἐάν ἰσχύση τοῦ φυλάξασθαι τάς ἐντολάς µου καί τά κρίµατά µου ὡς ἡ ἡµέρα αὕτη.” (Παραλειποµ. Α  28, 5-7)

Ὁ Δαυΐδ ἀνακοινώνει τήν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά κρύβη τήν ἀπορία του, γιά τό γιατί δέν ἐπέτρεπε στόν ἴδιον τήν ἀνοικοδόµηση καί στό γιατί ἀπ’ ὅλους τούς υἱούς ἐπέλεξε τόν Σολωµῶντα. Καί ὄχι µόνο ὑπακούει ὁ Δαυΐδ ὁλόθερµα, ἀλλά προτρέπει τόν λαόν καί τόν υἱόν του νά µή ἀποµακρυνθοῦν  ἀπό τόν Θεόν καί τίς ἐντολές του: “Καί νῦν κατά πρόσωπον πάσης Ἐκκλησίας Κυρίου καί ἐν ὠσί Θεοῦ ἡµῶν φυλάξασθε καί ζητήσατε πάσας τάς ἐντολάς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡµῶν, ἵνα κληρονοµήσητε τήν γῆν τήν ἀγαθήν καί κατακληρονοµήσητε τοῖς υἱοῖς ὑµῶν µεθ’ ὑµᾶς ἕως αἰῶνος. Καί νῦν, Σολωµών υἱέ µου, γνῶθι τόν Θεόν τῶν πατέρων σου καί δούλευε αὐτῶ ἐν καρδίᾳ τελείᾳ καί ψυχῇ θελούσῃ, ὅτι πάσας καρδίας ἐτάζει Κύριος καί πᾶν ἐνθύµηµα γινώσκει· ἐάν ζητήσης αὐτόν, εὑρεθήσεταί σοι, καί ἐάν καταλείψης αὐτόν, καταλείψει σε εἰς τέλος.” (Παραλειποµ. Α 28, 8-9)

Στήν προτροπή του αὐτή ὁ Δαυΐδ συνδέει ἄµεσα τήν κληρονοµία τῆς γῆς τῆς ἀγαθῆς µέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, προτίστως ἀπό τόν βασιλέα καί κατόπιν ἀπό ὅλο τό λαό. Καί πραγµατικά ἀκολούθησε µιά εἰρηνική καί ἀκµαία περίοδος στό τότε ἑνωµένο βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ γιά 40 ὁλόκληρα χρόνια.

Ἔχουµε ὅµως καί νεώτερα παραδείγµατα ἐκτός ἀπό τήν ἐπικράτηση τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καί τῆς ἱδρύσεως τῆς χιλιετοῦς αὐτοκρατορίας. Κατά τό ἴδιο χρονικό διάστηµα ἀσπάσθηκαν καί σέ ἄλλα µέρη ὁρισµένοι ἄρχοντες τήν ἀληθινή Πίστη, ὅπως π.χ. στήν Ἀρµενία καί στή Γεωργία. Ὁ βασιλεύς τῆς Γεωργίας, Μιριάν, υἱός τοῦ Σάχη τῆς Περσίας Χοσρόη, παρακολούθησε ἐξ ἀρχῆς, ἄν καί ἐξ ἀποστάσεως τή ζωή, διδασκαλία καί τά θαύµατα τῆς Ἁγ. Νίνας τῆς ἰσαποστόλου, τῆς φωτιστρίας τοῦ λαοῦ τῆς Γεωργίας. Ὡς βασιλεύς τῆς Γεωργίας προσπάθησε νά κρατήση ἰσορροπίες µεταξύ τῶν συγγενῶν του στήν Περσία, ἀλλά καί τῶν Ρωµαίων, οἱ ὁποῖοι κρατοῦσαν ὅµηρο τόν υἱό του Μπακάρ στή Ρώµη. Πρός στιγµή φάνηκε πώς τό πολιτικό καί προσωπικό του συµφέρον θά ὑπερτεροῦσε καί θά κήρυττε τό διωγµό τῶν Χριστιανῶν καί τῆς Ἁγ. Νίνας, ἀλλά γρήγορα µετενόησε καί ἀσπάσθηκε τή νέα διδασκαλία δηµοσίως τό Μαϊο τοῦ 319. Τότε κάλεσε τούς ἄρχοντες καί τό λαό γιά νά δώσουν δηµόσια ὁµολογία: “Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά ἀσπασθῆτε τόν Θεόν τῆς Νίνας, τόν Χριστό, γιατί αὐτός εἶναι ὁ αἰώνιος Θεός, καί σ’ Αὐτόν µόνο ἀνήκει κάθε δόξα εἰς τούς αἰώνας”.

Ἡ πρώτη του κίνηση ἦταν νά πέµψη ἀπεσταλµένους του στόν Αὐτο-
κράτορα, τόν Μέγαν Κωνσταντῖνον, µέ τήν παράκληση νά στείλη ἐκεῖνος κληρικούς στή Γεωργία, γιά νά κατηχήσουν καί νά βαπτίσουν τό λαό. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἀνταποκρίθηκε µετά χαρᾶς, στέλνοντας τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀντιοχείας Εὐστάθιο, δύο ἱερεῖς καί τρεῖς διακόνους. Τότε ὁ βασιλεύς µέ διάταγµά του κάλεσε ὅλους τούς ἄρχοντες καί ἀξιωµατούχους καί ἔλαβε ἐνώπιον ὅλων µαζί µέ τή βασίλισσα Νάνα καί τά τέκνα τους τό ἅγιο Βάπτισµα διά χειρός τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Εὐσταθίου.

 Ἔτσι ξεκίνησε µιά εὐλογηµένη περίοδος γιά τόν λαό τῆς Γεωργίας. Ὁ βασιλεύς ξεπέρασε τούς φόβους του, εἰρήνευσε µέ τούς Πέρσες, ἔκτισε τούς πρώτους ξύλινους ναούς, καί ἔστειλε νέα ἀποστολή στό Μέγα Κωνσταντῖνο µέ τό αἴτηµα νά στείλη ἔµπειρους ναοδόµους καί ἀρκετούς ἱερεῖς. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ὄχι µόνο ἐκπλήρωσε τά αἰτήµατα, ἀλλά τοῦ ἀπελευθέρωσε καί τόν υἱό του Μπακάρ. Ἔτσι ἀποκαταστάθηκαν πλήρως καί οἱ σχέσεις µέ τό Βυζάντιο. Ὁ βασιλεύς Μιριάν ξεκίνησε ἀµέσως τήν ἀνέγερση Ναῶν µέ ναοδόµους καί καλλιτέχνες ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη.

 Ἕνα ἀκόµη παράδειγµα εἶναι ὁ βασιλεύς τῆς Σερβίας Στέφανος Νεµάνια, γιά τόν ὁποῖο γράφει ὁ Ἁγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς: “Ὁ Στέφανος Νεµάνια, ὁ µεγάλος ἡγεµόνας τῶν Σέρβων (1165-1196), εἶναι ὁ δηµιουργός τοῦ Σερβικοῦ κράτους. Ὑπερασπιστής τῆς Ὀρθοδοξίας καί πολέµιος τῶν αἱρέσεων, ὑπῆρξε σ’ ὅλη του τή ζωή ἄνθρωπος µέ µεγάλη πίστη, ἀγάπη καί ζῆλο εὐαγγελικό..... Ἦταν ὁ µικρότερος ἀπό τούς ἀδελφούς του, ἀλλά ὁ µεγαλύτερος ὡς πρός τήν χάρι πού ἔλαβε ἀπό τόν Θεόν”.

Καί ἐκεῖνος πέρασε τήν ταλαιπωρία του καί κλωνίσθηκε πρός στιγµή, ὅταν ὁ υἱός του Ράστκο ἔφυγε γιά τό Ἅγιον Ὄρος. Τότε ἐξοργίσθηκε καί ἔστειλε τόν βοεβόδα τῆς Σερβίας µαζί µέ ἄλλους ἀξιωµατούχους γιά νά τόν ἀναζητήσουν καί νά τόν φέρουν πίσω. Ἔφθανε δέ µέχρι τοῦ σηµείου νά ἀπειλήση µέ πόλεµο κατά τοῦ Βυζαντίου. Οἱ ἀπεσταλµένοι του δέν κατόρθωσαν νά πείσουν τόν Ράτσκο, ὁ ὁποῖος ἐκάρη σέ ἀγρυπνία µοναχός.

 Κατόπιν µίας πολύ πνευµατικῆς ἐπιστολῆς τοῦ πλέον µοναχοῦ Σάββα ὁ πατέρας του µετενόησε καί ἔστειλε πλούσια δῶρα στόν υἱό του, µέ τά ὁποῖα ἔγιναν µεγάλες οἰκοδοµικές ἐργασίες στή Μονή Βατοπεδίου καί ἀλλοῦ.

Μετά ἀπό λίγο καιρό ἀφήνει ὁ βασιλεύς τή δόξα τοῦ κόσµου καί ἀκολουθεῖ τόν υἱό του καί γίνεται ὑποτακτικός του, λαµβάνει τό µοναχικό σχῆµα µέ τό ὄνοµα Συµεών καί γίνονται οἱ δύο κτίτορες τῆς Μονῆς Χιλανδαρίου.

Αὐτοί εἶναι οἱ ὄντως µεγάλοι ἡγέτες. Ἀψηφοῦν τά προσωπικά συµφέροντα, γίνονται µέρος τῶν σχεδίων τοῦ Θεοῦ καί ὄχι τῶν πλεκτανῶν τῶν κοσµικῶν ἀρχόντων, καί κυρίως ὁµολογοῦν τήν πίστη τους µέ παρρησία ἐµπράκτως, προσφέροντας στήν Ἐκκλησία καί ὄχι ζητῶντας ἀπ’ αὐτήν.

Τέτοιοι ἄρχοντες µᾶς χρειάζονται, καί µόνο τέτοιοι. Ἄς παρακαλέσουµε τόν Κύριο διά πρεσβειῶν τῶν Ἁγίων Σάββα καί Συµεών, τοῦ Ἁγ. Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, νά ἐξαφανίζη ὅλες τίς παρωπίδες µας, γιά νά βλέπουµε καθαρά καί νά µή τυφλονόµαστε συνεχῶς ἀπό τίς λάµψεις τῆς τηλεόρασης καί τῶν προβολῶν τοῦ ὑπόσχοντος τήν ἐγκόσµια ἐξουσία καί δόξα. Μή ξεχνᾶµε τό Ἁγιογραφικά ρητά: “Βασιλέως ὑπακούοντος λόγον ἄδικον, πάντες οἱ ὑπ’ αὐτόν παράνοµοι” καί “Βασιλεύς δίκαιος ἀνίστησι χώραν, ἀνήρ δέ παράνοµος κατασκάπτει”.

π. Γεώργιος Χάας

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 116 

Φεβρουάριος 2012