«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» - ΣΙΜΩΝ Ο ΚΥΡΗΝΑΙΟΣ Ἤ ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

ΣΙΜΩΝ Ο ΚΥΡΗΝΑΙΟΣ Ἤ ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

Ὑπάρχουν πρόσωπα στήν Καινή Διαθήκη τά ὁποῖα, μολονότι διαδραμάτισαν κάποιο ρόλο στό πασχαλινό δράμα, χάθηκαν ἀπό τήν ἱστορία τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Καί ἕνα ἀπό αὐτά εἶναι ἀναμφισβήτητα ὁ Σίμωνας ὁ Κυρηναῖος τόν ὁποῖο ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς μιμούμαστε  κατά τήν ἀκολουθία τῆς Μεγάλης Πέμπτης μεταφέροντες τόν σταυρόν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά γιά τόν ὁποῖο δέν γνωρίζουμε παρά τίς λίγες λέξεις πού μᾶς παραδίδουν τά συνοπτικά Εὐαγγέλια.

Ἀφοῦ πιάστηκε ἀπό τούς ὁπλοφόρους τοῦ Ναοῦ τούς ὁποίους ἔστειλαν οἱ ἀρχιερεῖς, ὁ Ἰησοῦς μεταφέρθηκε κατά σειρά στόν Ἄν­να, ἔπειτα στόν Καϊάφα τούς ἀρχιερεῖς καί τέλος στήν πολιτική ἐξουσία, στόν Πόντιο Πιλᾶτο, ὥστε αὐτός νά ἐπικυρώσει ἁπλῶς τήν ἐτυμηγορία τοῦ θανάτου πού εἶχαν ἐπιβάλλει οἱ πνευματικοί καθοδηγητές τοῦ λαοῦ. Ὁ Πιλᾶτος θά προσπαθήσει νά σώσει τόν Ἰησοῦ ὄχι μόνο διότι κατάλαβε ὅτι «διά φθόνου» τοῦ τόν παρέδω-
σαν οἱ ἀρχιερεῖς, ἀλλά καί διότι ἡ γυναίκα του τόν εἶχε προειδοποιήσει ὅτι πολλά «ἔπαθε στόν ὕπνο δι’Αὐτόν». Ὁ φόβος ὅμως γιά τίς τυχόν καταγγελίες τῶν ἀρχιερέων πρός τήν Ρωμαϊκή ἐξουσία ἀνάγ­κασε τόν Πιλᾶτο νά παραδώσει τόν Ἰησοῦ στούς στρατιῶτες νά τόν βασανίσουν καί νά τόν σταυρώσουν. Οἱ στρατιῶτες ἀφοῦ τόν βασάνισαν μέ ποικίλους τρόπους («ἔφεραν ἐπ΄αὐτόν ὅλη τήν σπείρα»), τόν ἀνάγκασαν νά ἄρει τόν Σταυρόν του καί νά βαδίσει πρός τόν Γολγοθᾶ.

Βασανισμένος, ἐξουθενωμένος, πληγωμένος ὁ Ἰησοῦς μέ δυσκολία κουβαλοῦσε τόν Σταυρό ἐπιβαρημένο μέ ὅλες τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου. Κατέρρεε σχεδόν σέ κάθε πέντε – δέκα βήματα. Κοντά Του βρίσκονταν περισσότερες γυναῖκες πού συνόδευαν τήν Μητέρα Του καί μᾶλλον πολλά νεαρά ἄτομα πού τόν χλεύαζαν. Ὅλοι οἱ μαθητές Του εἶχαν ἐξαφανισθεῖ… Ξαφνικά ἐμφανίσθηκε ἐρχόμενος ἀπό τούς ἀγρούς ἕνας γεροδεμένος ἀγρότης μέ τά δύο του παιδιά. Ἐπρόκειτο γιά τόν Σίμωνα τόν Κυρηναῖο καί τά δύο τέκνα του, τόν Ἀλέξανδρο καί τόν Ροῦφο. Οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες δέν ἔχασαν τήν εὐκαιρία καί τοῦ ἔδωσαν τήν ἐντολή νά κουβαλήσει ἐκεῖνος τόν Σταυρό τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Σίμωνας πῆρε στούς ὤμους του τόν βαρύ Σταυρό καί τόν κουβάλησε μέχρι τόν τόπο τῆς ἐκτελέσεως. Ἦταν ἡ μοναδική βοήθεια πού δέχθηκε ἀπό ἄνθρωπο ὁ Θεάνθρωπος στόν ἔργο τῆς σωτηρίας! Ὁ ἅγιος εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἐπισημαίνει ὅτι ὁ Ἰησοῦς κουβάλησε μόνος Του καθ’ ὅλη τήν διαδρομή τόν Σταυρό. Ἡ παράβλεψη μπορεῖ πιθανόν νά ὁφείλεται στό γεγονός, ὅτι ὁ ἅγιος Ἰωάννης δέν συνόδεψε τήν  πομπή γιά τόν Γολγοθᾶ, ἀλλά ἔφυγε ἀπό τήν αὐλή τῶν ἀρχιερέων καί συνάντησε τήν Παναγία ἀργότερα στά πόδια τοῦ Σταυροῦ, ὅταν καί ὁ Ἰησοῦς ἐμπιστεύθηκε τήν μητέρα Του στήν φροντίδα τοῦ ἀγαπημένου Του μαθητή. Μά ποιός ἦταν αὐτός ὁ Σίμωνας; Οἱ τρεῖς εὐαγγελιστές ( Μτ 27.32, Μκ 15, 21-22 καί Λκ 23, 26) τόν ὀνομάζουν «Κυρηναῖον». Ἡ Κυρήνεια (στήν βόρεια τῆς σημερινῆς Λιβύης) ἦταν παλαιά Ἑλληνική ἀποικία, ἡ ὁποῖα διέθετε μεγάλη παροικία Ἑβραίων. Ἡ παροικία αὐτή ἀριθμοῦσε, κατά τόν Δ΄ αἰώνα π.Χ. περί τούς 100.000 Ἑβραίους. Πολλοί ἀπό αὐτούς ἔρχονταν κατ’ ἔτος στά Ἱεροσόλυμα γιά τό Πάσχα τῶν Ἰουδαίων. Ἐκεῖ οἱ Κυρηναῖοι κατεῖχαν καί μιά μεγάλη συναγωγή. Παρόμοιες παροικίες ὑπῆρχαν καί στήν Ἀντιόχεια (Πρ. 11,20), ὅπου ἀργότερα οἱ «Κυρηναῖοι» θά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιο στούς Ἕλληνες. Εἶναι πιθανόν ὁ Σίμωνας νά εἶχε ἐγκατασταθεῖ στά Ἱεροσόλυμα, ἐφ’ ὅσον «ἐρχόταν ἀπό τόν ἀγρό». Πολλοί ἐρευνητές θεωροῦν ὅτι ὁ Σίμωνας, ὡς Λίβυος, ἦταν ἔγχρωμος – μαῦρος – γεγονός πού θά ἐξηγοῦσε καί τήν «ἀγγάρευσή» του νά ἄρει τόν Σταυρό. Ἀλλά ἐκτός ἀπό κάποιο Ρωμαῖο πολίτη,  οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες δέν θά δίσταζαν νά ὑποχρεώσουν καί ὁποιονδήποτε ἄλλον πρός αὐτή τήν ἀγγαρεία. 

Γιά τόν Σίμωνα, τόν ἄνθρωπο αὐτό πού βοήθησε τήν δύσκολη στιγμή τόν Θεάνθρωπο, ἡ Ἱστορία δέν μᾶς δίνει καί ἄλλες πληροφορίες. Τό ἔτος 1941, ἕνας ἀρχαιολόγος ἀνακάλυψε σέ κάποιο τάφο Κυρηναίων στήν Κοιλάδα τῶν Κέδρων ἕνα ὁστεοφυλάκιο μέ τήν ἐπιγραφή «Ἀλέξανδρος ὁ υἱός τοῦ Σίμωνος». Ἐπειδή ὁ τάφος χρονολογεῖται ἀπό τό ἔτος 70 μ.Χ., οἱ ἐρευνητές θεωροῦν ὅτι πρόκειται γιά τόν Ἀλέξανδρο τόν υἱό τοῦ Σίμωνος, ὁ ὁποῖος μαζί μέ τόν ἀδελφό του Ροῦφο ἔγιναν χριστιανοί καί συνόδεψαν τούς ἀποστόλους Πέτρο καί Παῦλο στήν Ρώμη.

Μιά ἀρχαία παράδοση λέει ὅτι κατά τήν διαδρομή πρός τόν Γολγοθᾶ, ὁ Ἰησοῦς γύρισε μιά φορά τό κεφάλι Του πρός τόν Σίμωνα πού ἀκολουθοῦσε μέ τόν Σταυρό καί τόν εὐχαρίστησε. Ὁ Σίμωνας αἰσθάνθηκε ξαφνικά ὅτι ὁ Σταυρός ἐλάφρυνε καί ἡ καρδιά του γέμισε ἀπό χαρά. Δέν ἔφυγε ἀμέσως. Παρέμεινε κοντά στόν τόπο μέχρι τό τέλος καί φώναξε μαζί μέ τόν Ρωμαῖο στρατιώτη· «Πράγματι, αὐτός ἦταν Υἱός τοῦ Θεοῦ». Ἔπειτα βαπτίσθηκε χριστιανός, ἀλλά  δέν κουβάλησε ποτέ ἄλλον σταυρό στήν πλάτη του…

* * *

  Ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς δέχεται στήν πλάτη του κατά τήν βάπτιση τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ἀπό ἐκείνη τήν στιγμή ὁ καθένας μας γίνεται ξανά ἄλλος «Κυρηναῖος» πού δέν πρέπει νά ζεῖ πλέον γιά τό ἑαυτό του, ἀλλά νά ἀφιερώσει  τήν κάθε στιγμή τῆς ζωής του στόν Χριστό, νά γίνει ἡ ζωή του ἐν τῷ Χριστῷ ζωή. Καί ὁ ζυγός αὐτός τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι βαρύς, ἀλλά εὐκολοφόρητος· «ἄρατε τόν ζυγόν µου ἐφ’ ὑµᾶς καί µάθετε ἀπ’ ἐµοῦ, ὅτι πρᾷός εἰµι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑµῶν· ὁ γάρ ζυγός µου χρηστός καί τό φορτίον µου ἐλαφρόν ἐστιν». (Μτ. 11, 29-30).

Δυστυχῶς ὅμως ὁ καθένας μας κρεμάει πάνω στόν ἀρχικό αὐτό σταυρό, εἴτε δεξιά, εἴτε ἀριστερά, χίλια δύο βαρίδια καί ἔτσι ὁ σταυρός μας γίνεται ὁλοένα καί πιό βαρύς μέχρι πού  τελικά ἐμεῖς γονατίζουμε ἀπό τό βάρος του. Ἀλλά ὅσες φορές πέφτουμε, κάποιο ἀόρατο χέρι μᾶς σηκώνει ἐμᾶς καί τόν σταυρό μας καί μᾶς βοηθᾶ νά πορευόμαστε ξανά. Εἶναι ὁ Χριστός πού, ἀνταποδίδοντας τήν βοήθειά τοῦ Σίμωνος, σηκώνει τόν καθημερινό μας σταυρό, ὁδηγῶντας μας  ὄχι πλέον πρός τόν Γολγοθᾶ, ἀλλά πρός τήν οὐράνια Βασιλεία Του.

π. Ἠλίας Φρατσέας

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 119 

Mάϊος 2012